Zet vrijwilligers in het zonnetje

Vrijwilligers, kostbaar bezit voor elke club

Je bent lid van een club, vereniging of organisatie. Je betaalt jaarlijks je lidmaatschap zodat jij je hobby, sport of andere activiteit kunt uitvoeren. En tegelijkertijd vind je het vanzelfsprekend dat bijkomende zaken geregeld zijn of voor je worden gedaan. Denk aan het openen en afsluiten van het gebouw of terrein, het bemensen van de bar en de inkoop daarvoor, beheer en onderhoud van materialen en niet te vergeten de mensen die je begeleiden en coachen. Ik help je uit je droom want vanzelfsprekend is dit allemaal niet en van je lidmaatschap kunnen dit soort zaken niet allemaal worden betaald. Daarom wordt dit alles in de regel gedaan door vrijwilligers. Wat is of doet een vrijwilliger? Een vrijwilliger kan een betrokken ouder zijn die hand- en spandiensten verleend of iemand die zich enorm betrokken voelt bij de vereniging. Soms hebben ze een baan en of een druk gezinsleven. Anderen zijn gepensioneerd en willen in hun vrij gekomen tijd iets terug doen voor de samenleving. Sommigen doen dat ongevraagd anderen hebben wat stimulans nodig. De één doet dit een uurtje per maand, de ander een uur per dag. Alle handjes zijn meegenomen. Vrijwilligers vormen vaak de vaste kern of zijn het gezicht van een club en dus verwacht men dat ze er gewoon zijn en dat ze doen wat ze altijd doen. En dat doen ze ook, want zij weten inmiddels dat vrijwilligerswerk niet vrijblijvend is en dat ze een bijdrage leveren aan het plezier van de leden. Anderen bouwen en vertrouwen op hun hulp en aanwezigheid. Vrijwilligers zijn met ziel en zaligheid betrokken, in goede en minder goede tijden. En een extra bijkomstigheid, zij doen dat allemaal onbezoldigd. Ze kosten de club wel is waar geen geld maar desondanks zijn vrijwilligers erg kostbaar. Iets om heel zuinig op te zijn! Het is geweldig wat al die vrijwilligers doen. Ze zijn onmisbaar. Ik durf zelfs te beweren dat als je de vrijwilligers weghaalt, een club of vereniging geen lang leven beschoren is. Vrijwilligers zijn dus broodnodig en houden de vele verenigingen en clubs die elke gemeente rijk is draaiende. Koester ze, omarm ze en geef ze eens een compliment. Een blijk van waardering doet hun goed en geven hen vaak een extra impuls. Uit eigen ervaring weet ik hoe bijzonder het is als je tegen kerst wordt uitgenodigd voor een drankje en een hapje geserveerd door de mensen in dienst van die club. Elk jaar opnieuw een feest en een warm bad. Dat gun ik elke vrijwilliger! En niet te vergeten, ik gun elke club, vereniging, organisatie bevlogen en betrokken vrijwilligers. Die het beoefenen van welke activiteit dan ook nog een stuk mooier en gemakkelijker maken voor alle betrokkenen. Ben je nog niet actief als vrijwilliger en wil je ook graag een steentje bijdragen? Meld je dan aan. Waar? Daar waar jij je bij betrokken voelt, je kennis en ervaring kunt delen of waar je altijd al meer van hebt willen weten. Schroom niet, ik weet zeker dat je met open armen wordt ontvangen! Claudy
Teenslippers, reminder

Teenslippers

“Het leven is leuker met teenslippers”, las ik ergens op een ansichtkaart. En dat is zo. Met een korte broek, losse kleding en teenslippers aan leef je in de zomer meer buiten, met het aangeboden ritme van de natuur. Niks moeten, afwachten wat zich aandient en los komen van alle prikkels in het normale leven. Heerlijk! Dat gevoel mag eindeloos duren. Maar een vakantie wordt vaak als te kort ervaren en het liefst willen we het vakantiegevoel langer vasthouden, toch? De uitbundigheid van de zomer laat je stralen, groeien en bloeien. Vrij zijn geeft je rust en ruimte voor nieuwe ontdekkingen en inzichten. Bijvoorbeeld om je huidig dagelijks leven eens onder de loep te nemen. In die euforie is het aanlokkelijk om alles rigoureus anders te gaan doen. Dit kan met werk te maken hebben, maar ook met gezondheid of met je relatie en familie. Je droomt lekker verder en geniet van de mogelijkheden die tentoon gespreid worden op een roze wolk. Om het beeld compleet te maken: zie jezelf zitten op een tropisch strand, met een cocktail ergens op een idyllisch terras of met een rugzak wandelend door de bergen. Visualiseer jij dat ook wel eens? Of wens je misschien dat je het vakantiegevoel nog wat langer vast kunt houden? Vanuit die flow ben ik telkens voornemens om iets vanuit dat vakantiegevoel mee te nemen in mijn dagelijks leven. Maar bij het uitpakken van de bagage, het openen van een ontplofte inbox en het wegwerken van stapels was, spat die roze wolk al snel uiteen. En weg is ineens mijn goede voornemen en beland ik nog sneller dan gedacht in de waan van alle dag. Gelukkig zijn er kleine reminders die voor mij weer even dat gevoel van vrij zijn oproepen. Teenslippers! Ik besef maar al te goed dat je met schoeisel keuzes maakt qua activiteit en beleving. Dus loop ik nu na mijn werk thuis op teenslippers zodat ik weet dat het tijd is om af te schakelen. Ik trek sneakers aan om buiten even stevig door te kunnen stappen en mijn hoofd leeg te maken. En met hakken aan voel ik me zelfverzekerd voor een training of presentatie. Maar ook super vrouwelijk  voor een heerlijk avondje uit. Om ze dan voor het slapengaan uit te schoppen en mijn voetjes rust en de vrije ruimte te geven. Nog even samenvattend: Een vakantieperiode is bedoeld om je uit de hectiek van alle dag te halen zodat je kunt ontspannen en opladen. Hoe en waar je dat doet is om het even. Tijd nemen om tot jezelf te komen is belangrijk, juist om dan met frisse moed weer aan dat andere, vaak drukke, leven te beginnen.  En het is mooi als je een verworven inzicht, opgedaan tijdens je vakantie, kunt integreren in het nu. Zo groei je elke keer weer in het seizoen zomer. Welk inzicht, opgedaan tijdens je vakantie, neem jij mee nu je weer aan de slag gaat? Claudy
Route 66 - Route Z

Route 66

Als je er even een paar dagen tussenuit bent en houdt van lezen, dan kan het zomaar zijn dat je ineens zonder leesvoer zit omdat je boek sneller uit was dan gedacht. Dat overkwam mij onlangs ook. Maar niet getreurd, tijdens boodschappen doen net voor sluitingstijd, griste ik nog even snel een romannetje uit de lectuurhoek. ‘Een zomers avontuur’, stond op de kaft en ik vermoedde een eenvoudig snel lezend verhaal in handen te hebben. Een prima tussendoortje. De kaft was aanlokkelijk en op de achterflap werd duidelijk dat het misschien wat zoetsappig was. Maar hee, ik had geen keuze want er lag verder nagenoeg niks. En al lezend heb ik altijd extra het gevoel van op vakantie te zijn. Zo ontdek ik nieuwe oorden, nu over Route 66, terwijl ik op mijn eigen vertrouwde plek in Nederland verblijf. Nietsvermoedend ging ik met kopje thee en later een wijntje buiten in het zonnetje zitten en begon te lezen. Het begin was inderdaad voorspelbaar en niet veelzeggend. Het gaat in dit boek over drie hoofdpersonen. Een dame op leeftijd die nog een keer de reis van haar leven wil maken, een jongedame die z.s.m. van thuis weg wil en een jongeman die nu alleen op reis is omdat zijn broer is overleden. Het verhaal greep zich samen en de aanloop er naartoe maakte al duidelijk dat het lezen hiervan geen toeval kon zijn. Dit eenvoudig romannetje bleek een hele grote spiegel te zijn en het maakte veel bij me los. Ik herkende het verdriet, van de liefde van je leven bewust loslaten tot aan het gebrek aan zelfvertrouwen en altijd zelf de controle willen houden. Van vriendschappen die verloren gingen, de band tussen een moeder en een dochter, het loslaten van je kind, de geborgenheid van je relatie, het ontmoeten van nieuwe mensen en met enthousiasme nieuwe mogelijkheden zien en je creativiteit her-ontdekken. In het boek werd de roadtrip Route 66 gemaakt. Van oost naar west in Amerika. Die trip beslaat 3945 kilometer en ik deed er een dag over. Toen ik besefte dat dit boek zelfs een beetje over mij ging, ik kon me behoorlijk identificeren met de hoofdrolspelers, ging mijn eigen ontdekkingsreis van start. Eerst waren er tranen die de ziel reinigden, daarna het verlangen om alleen eindeloos langs de kust met de wind door de haren te wandelen. Door de waan van alledag was ik het contact met mezelf een beetje verloren. Ook al ben ik zelf een coach, niks menselijks is mij vreemd. Gaandeweg mijn trip van een paar dagen aan zee kon ik weer mezelf vinden en nog belangrijker, bij mijn inspiratiebron. Energie ging weer stromen, stress ebde weg net als het heilige moeten en er kwam ruimte. Ruimte om mijn plannen verder gestalte te geven. En dus ging ik aan de slag, met mindmappen, moodboards maken, schrijven, yoga en tarot. De uitkomst zal zich de komende tijd verder ontvouwen. Voorlopig zit ik prima op koers op mijn persoonlijke Route 66, die van route Z: Zee-Zand-Zon. Dé route voor zelfreflectie en zelfverwerkelijking. #aanrader Welke route volg jij? Claudy
Deja vu

Ziek-zijn, een déjà vu

Positief, tijd voor ziek-zijn Bizar, nu er minder besmettingen, minder aandacht voor het virus en de maatregelen zijn en ikzelf twee jaar verschoond gebleven ben van alle versies van Covid-19, heb ik alsnog een positieve PCR test! Nodig was die test niet, ik voelde de avond van te voren al aan mijn lijf dat er iets mis was. Vierentwintig uur later lag ik met flinke koorts in bed. Het proces van overgeven aan ziek-zijn was begonnen. Elke dag was anders, wel in een opwaartse lijn, hoe miniem ook. Tijdens dit proces ervoer ik telkens een déjà vu. Hetzelfde gevoel, dezelfde uitwerking, toen een flinke griep nu een covid-19 virus. Vroeger Ik was misschien een jaar of tien. Het was ruim een week voor kerst met een kerstuitvoering op school in het vooruitzicht. Ik had een rol (welke weet ik niet meer) en had me er enorm op verheugd, net als alle andere dingen rondom kerst incl. de vakantieperiode. Maar ik werd ziek. Waarschijnlijk ging ik eerst nog naar school, want ‘niet aanstellen je moet naar school’, maar belandde uiteindelijk toch op de bank beneden in de zgn. kinderkamer die grensde aan de keuken. Als je echt ziek was mocht je daar met je slaapzak op de bank liggen en kreeg je thee en een beschuitje. Zo bleef je nog een beetje in verbinding. Maar tegelijkertijd was je je dan heel goed bewust van het feit dat het leven gewoon doorging en dat jij daar geen onderdeel van uit maakte. En zolang je koorts had, zwak ziek of misselijk was, moest je in je slaapzak blijven. Zonder enige afleiding want schermpjes bestonden toen nog niet en buiten de woensdag- en zaterdagmiddag was er ook geen zwartwit-tv. Ik voelde me toen niet alleen heel beroerd maar ook heel alleen. Ik kon en mocht niks, ik deed niet meer mee. Dus ook die kerstopvoering ging aan mijn neus voorbij. In gedachten spookte er toen van alles door mijn hoofd. Ik was nog piepjong dus heel veel herinneringen had ik niet, maar toch passeerden er toen een aantal dingen de revue. Dingen die me overkomen waren, leuke en minder leuke. Net of je alles nog eens even mocht herbeleven terwijl je lijf het al zo te verduren had. Soms werd ik zo verdrietig dat ik gewoon moest huilen. Tegen de tijd dat de kerstboom kon worden opgetuigd ontving ik een zelf-gefreubelde kaart van de klas. Dat deed me goed, er werd op school gelukkig wel aan me gedacht. Langzaam herstelde ik en kon mijn leven na de kerstvakantie weer opgepakt worden. Nu Het ziek-zijn nu voelde precies hetzelfde. Koorts, misselijk, duizelig. Bed houden dus. Het lijf moet het doen, en deed het gelukkig ook. Wel wordt nu, met de huidige maatregelen bij een infectie, het alleen zijn nog even extra ingepeperd. Minimaal vijf dagen in isolatie! De slaapkamerdeur bleef potdicht. Je mag niemand zien, behalve dan via een schermpje. Letterlijk en figuurlijk afgesloten van de wereld. Jij doet niet meer mee. En buiten die dichte deur gaat het leven gewoon door. Je wordt nog meer teruggeworpen op het feit dat ziek-zijn en weer herstellen volledig in jouw handen ligt. Je moet het alleen doen, vertrouwen hebben in jezelf en je lijf. Groeispongetje Ook nu kwamen herinneringen voorbij. Momenten waar ik werkelijk nooit meer bij stil heb gestaan. Het leken futiliteiten, soms over een moment dat ik me ongemakkelijk voelde of schaamde dan weer een intens verliefd moment of een onpeilbare diepte van verdriet en eenzaamheid. Een emotionele rollercoaster. Tranen zitten dan hoog en het lucht op om ze te laten gaan. Je voelt dat je als het ware ontpelt, een ontwikkeling doormaakt. Je ontdoet je van een laagje waardoor je weer dichter tot jezelf, je ware kern, komt. Je zintuigen staan ineens scherper afgesteld. Alles smaakt, ruikt en voelt anders. Het is een soort groeisprongetje. Precies zoals ook gezegd wordt van kleine kinderen die koorts hebben en daardoor ‘groeien’, alleen al qua weerstandsniveau. Een interessant proces dat bakken energie kost. Gelukkig werd ik met liefde verzorgd en bezorgde het gezang van dochterlief me regelmatig een glimlach op mijn gezicht. Ik ben dankbaar en gelukkig, met zoveel liefde om me heen en trots op mijn lijf dat het verder helemaal alleen af kon. Nu tijd om energie te tanken en verder te herstellen. Claudy
Zondag

ZONdag is zo’n dag

ZONdag, een dag om stil te staan, te voelen, terug te blikken en vooruit te kijken. Zo’n dag dus. Een dag van van alles willen doen maar het komt er niet van. Want een zwaar gevoel houdt me in de greep en dus rest me niets anders dan zonnestralen vangen, een kop thee drinken en een beetje rommelen in huis met voetbal aan op de achtergrond. Een echte zondag dus. Ik voel een deken van verdriet, terwijl er toch zo veel is om dankbaar voor te zijn. Zo kijk ik terug op een hele bijzondere en waardevolle VoorMijBelangrijkeVrouwen-dag op 6 maart jl. ter ere van mijn verjaardag. Met stuk voor stuk prachtige vrouwen die mij voeden, blij maken en een warm hart toedragen. In hun bijzijn voelt het veilig, geborgen en vertrouwd. Al wentelend in hun warmte was het genieten, ook tijdens de heerlijke lunch thuis verzorgd door manlief en zijn zoon. Een dag later was mijn geboortedag die ik samen met mijn ouders en zusje kon vieren. Ik ben ontzettend verwend met zorgvuldig uitgekozen persoonlijke cadeaus. Wat een bofkont ben ik! Het was ook een week van weer opstarten, na de vakantieweek hier in het Zuiden. Dat ging wat moeizaam. Er lagen allerlei klussen, zakelijk, privé en rondom vrijwilligers activiteiten, die ik met moeite heb opgepakt en uitgevoerd. Gelukkig scheen de zon volop, daar kon ik me aan laven. Er gebeurde van alles met en door mensen om mij heen, bijzondere ontmoetingen en toch …. de eenzaamheid. Die was pijnlijk voelbaar en aanwezig. Ja, zelfs in gezelschap met anderen. Het noopt mij altijd weer om naar binnen te keren, die donkerte te voelen en te omarmen. Om van daaruit dan weer te resetten, keuzes te maken en nieuwe wegen te onderzoeken. Nee, ik ben dus niet zielig of depressief, waar voel nu eenmaal heel intens en soms mag er dat gewoon even zijn. Daar is simpelweg geen ontkomen aan. Maar hee, ik geniet van de warmte van de voorjaarszon, omgeef me met oranje tinten, lees lieve berichtjes, ruik nog altijd de prachtige bos bloemen die ik kreeg op zondag 6 maart en krijg dagelijks knuffels van het thuisfront. Ik voel me gezegend en ga vol goede moed weer op pad. Hoe beleef jij de ZONdag? Claudy

Start nieuw schooljaar, niet zonder slag of stoot.

De meesten van ons verlangen naar het moment dat de scholen weer beginnen na een lange vakantieperiode. Gewoon omdat alles dan weer in het o zo vertrouwde ritme komt. Dat hebben we kennelijk nodig als een houvast om te kunnen doen van wat er van ons verwacht wordt. Er ontstaat dan weer ruimte voor eigen werk en activiteiten.

Als HSP kom je dan toch een beetje van een koude kermis thuis. Want een nieuw schooljaar staat synoniem voor nog veel meer nieuws en indrukken en dat vreet energie. Sterker nog, je verliest het overzicht en verdrinkt in alles om je heen. Ik leg het uit.

Als een hoogsensitief kind gaat starten op een nieuwe school in een andere plaats zonder bekenden, dan is er veel te verstouwen. Ineens zijn de dagen op school langer dan dat het gewend was. Vanwege de lange voorafgaande vakantie maar ook omdat er nu veel reistijd bij komt kijken. Opstaan moet nu veel vroeger om de trein te halen dus ’s avonds veel eerder naar bed. Dat maakt de avonden korter, terwijl die al gevuld waren met sporten en andere activiteiten die uiteraard ook allemaal weer opgestart zijn. Ineens is de agenda overvol, alle dagen van de week zijn tot de nok toe gevuld met school, reizen, sporten en werken. Zo voelt dat omdat ook nog alles nieuw is en al die indrukken nauwelijks in korte tijd te verwerken zijn. En het lijkt dat er geen lucht meer over is voor leuke sociale afspraakjes, laat staan om onderuit op de bank naar een film te kijken. Er is dan nog maar iets heel kleins nodig voordat de emotionele bom barst.

Het is fijn als er thuis open over gesproken kan worden. Ervaringen delen en het ventiel een beetje ontluchten helpen. Net als voetjes of een rug masseren en het kind lekker laten. Toegeven aan waar behoefte aan is. Ook en vooral qua eten, drinken en slaap.

Maar ook is het belangrijk om orde op zaken te stellen wat betreft de chaos in het hoofd. Daarbij helpt zowaar een papieren agenda! Zwart op wit schrijven. Alles noteren van maandag tot en met zondag. Enerzijds haal je daarmee de brei uit het hoofd en anderzijds biedt dat mogelijkheden om kritisch te kijken naar wat er allemaal is en verwacht wordt. Op basis daarvan is het makkelijker om keuzes te maken. Wat doe je wel en wat doe je niet? Dat zijn geen eenvoudige keuzes, zeker als je nee moet zeggen tegen leuke dingen. Maar het geeft wel meer lucht om te doen wat bij jou energie past zodat je uiteindelijk zelf weer het heft in handen kan nemen.

Als je als ouder/verzorger dacht dat je weer toekwam aan je eigen dingen bij de opstart van school moet ik je teleurstellen. Er juist nu zijn en daar waar nodig ontzorgen is wel zo handig. Nog even geduld dus.

Wil je meer weten over HSP / hoogsensitiviteit? Met de nieuwe HSP-wijzer word je eenvoudig wijzer over hoogsensitiviteit. Bestel de wijzer in de webshop.

Voor allemaal een mooie en ontspannen start toegewenst!

Claudy

beschermen tegen de zon

Hoofd verlangt naar vakantiemodus

Dat hoofd is continu in bedrijf, alert zo je wilt. Alle ‘moetjes’ komen telkens voorbij. Gewoon de alledaagse dingen maar ook het voorsorteren op de start na de vakantie, zorgen om partner en kind en bedenken wat ik allemaal voor anderen moet en wil doen. Volledig op de buitenwereld gericht dus. En scrollend over de sociale media word ik alleen maar verdrietiger en voel ik me nog slechter.

Mijn wandelend hoofd is al lezend gelukkig toch een beetje op vakantie geweest. Zeven boeken heb ik verorberd en was o.a. in Denemarken, Schotland, Amsterdam en Frankrijk. Je zou toch denken dat er dan genoeg reden is om af te schakelen maar kennelijk is het hoofd weerbarstig. Totdat je op bestemming van je binnenwereld arriveert en je hoofd eindelijk wakker wordt.

Want vakantie vieren is niet gebonden aan ver reizen, exotische bestemmingen, culturele uitspattingen en elke avond uit eten. Het is vooral inhaken op waar je behoefte aan hebt. Dus toen ik eenmaal incheckte bij mezelf ging als vanzelf de altijd-aan-knop over in de vakantiemodus.

Ben heel benieuwd hoe jij jezelf (je hoofd) in vakantiemodus hebt gekregen.

Tip: Inchecken bij jezelf? Het boek Mijn boerenverstand en ik, voorkom stress en kom in beweging kan je daarbij op weg helpen. Bestel het boek in de webshop.

Claudy

beschermen tegen de zon

Hoe voelt zon voor jou?

We staan aan de vooravond van de zomer die de afgelopen jaren steeds warmer en extremer werd qua weer. De zon die schijnt zorgt over het algemeen voor een vrolijk, zonnig en vrij gevoel. Veel mensen linken daarom vakantie vieren aan de zon. Toch voelt zon niet voor iedereen hetzelfde. Misschien ben je overgevoelig voor zonnestralen of de warmte. Of krijg je het benauwd als er hele volksstammen tegelijk het strand bezoeken terwijl jij rustig onder een parasol van de branding wilde genieten. Misschien niet vanzelfsprekend maar toch goed om er eens bij stil te staan hoe prikkels op verschillende manieren worden ervaren.

Waarom? Omdat er altijd mensen in je omgeving zijn die prikkels intenser beleven en diepgaander verwerken. Zij worden ook wel hoogsensitieve personen (HSP) genoemd. Misschien herken je jezelf daarin. Het intens beleven en diepgaand verwerken geldt voor alle voor de hand liggende prikkels: o.a. reuk, geluid, zicht, smaak, sfeer, temperatuur. En die kunnen bij overprikkeling voor bepaalde, soms heftige, reacties zorgen.

Wil je daar meer over weten? Met de nieuwe HSP-wijzer word je eenvoudig wijzer over hoogsensitiviteit. Bestel de wijzer in de webshop.

Deze week is er landelijk extra aandacht voor hoogsensitieve personen, de week van de HSP. Je leest er meer over op weekvandehsp.nl.

Ik wens je alvast een heerlijke zomer toe.

Claudy

Dit is wat je krijgt

Ineens was ie daar, de eyeopener: “Dit is wat je krijgt!” Niet meer en niet minder. Zo dacht ik er ook over eind dertig, single en zoekende naar een relatie. Daarbij ging het meestal om de buitenkant. Leuk plaatje, live en digitaal, voorzien van een ‘onberispelijk’ CV. Aandacht genoeg, maar niks beklijfde. En zo vergaat het me nu opnieuw, in de werksfeer. Ik doe mijn stinkende best om overal zichtbaar te zijn, met mooie plaatjes en het zoeken naar de juiste vormen en etalagetechnieken van mijn dienstverlening. Na jaren van herzien, herschikken, spiegelen en ontwikkelen, was daar ineens de PLING!

Eind dertig besloot ik na de zoveelste teleurstelling dat het genoeg was. Ik besloot om op een datingsite slechts een reële foto te plaatsen en in het voorstelrondje direct mijn echte verhaal te delen. Van burnouts tot scheidingen en nog volop herstellende van alle ellende. Ik stelde me heel kwetsbaar op. En raad eens? Er kwam een heel kort lief berichtje binnen met als titel ‘dichtbij’. Deze lieve man stond open voor een kennismaking ondanks mijn rugzak. Eerst heel voorzichtig via de telefoon. Maar toen we elkaar eenmaal hadden ontmoet was er geen houden meer aan. We zijn nu ruim 17 jaren verder en samen een dochter rijker. Dus zo werkt dat.

Tijd voor een herhaling, eerlijk, oprecht en kwetsbaar. Fysiek ben ik nooit helemaal meer hersteld van de burnouts. Tijdens mijn persoonlijke zoektocht en ontwikkelingsproces werd ik bevestigd in het vermoeden dat ik hoogsensitief ben, met helaas vaak fysieke klachten tot gevolg. Het beperkt mij enerzijds, fulltime werken is bijvoorbeeld uit den boze, en verrijkt mij anderzijds in het geen ik doe. Want ik ben mijn werk.

Dus als je met mij om tafel wilt, met welke (hulp)vraag dan ook, ik luister en neem waar. Op maat reik ik mijn dienstverlening aan. Daarbij maak ik professioneel gebruik van al mijn opgedane kennis, kunde en ervaring. Hoe mooi is dat!

PS
Wekelijks geef ik een korte (15-30 min) onlive inspiratiesessie op vrijdagochtend om 10 uur. Aanmelden via info@puurstructuur.nl.

Claudy

opruimen in de lente

Voor- en nadelen van thuiswerken

Ooit wilden we graag meer thuiswerken, nu snakken we naar kantoor. Helaas, we mogen nog even. Door alle maatregelen blijft het thuiswerken een dringend advies. Als je thuiswerken niet hoeft te combineren met het onderwijzen van kinderen of andere zorgtaken kan het een zegen zijn. Vooral als je normaliter veel prikkels ervaart op de werkvloer. Maar het zoeken naar de juiste werk en privé balans in het thuiswerken is voor de meeste een ware uitdaging.

Als je thuiswerkt ervaar je meer vrijheid. Je kunt nu beter je eigen tijd indelen. Er kijkt immers niemand direct op je vingers. Je ervaart minder prikkels. Geen luid bellende collega’s op de werkvloer of het getik op toetsenborden. Geen vervelende collega’s om je heen tijdens de lunch. Thuis kun je je beter concentreren en houd je focus op wat je moet doen. Dat levert al snel een hogere productiviteit op. Ook hoef je niet meer van A naar B te reizen, dus dat bespaart tijd. Als je normaliter veel reistijd hebt kun je nu misschien zelfs een half uurtje langer blijven liggen. Klinkt allemaal best tof, toch?

Maar ook aan thuiswerken zit een keerzijde. Want je zit in je uppie thuis achter een beeldscherm soms op een geïmproviseerde en weinig ergonomische werkplek. Geen collega’s bij het koffie apparaat om wat te kletsen waardoor je een grotere afstand tot je werk ervaart. Thuis beweeg je al snel minder en alles gaat online. Schermtijd is praktisch maar kost ook veel energie. We vergeten in de regel om wat tijd te reserveren tussen online meetings door. Er is dan geen tijd voor koffie, de benen strekken of een sanitaire stop. Je hebt nu geen prikkels van de werkvloer maar indien je huisgenoten hebt, zorgen zij voor de nodige afleiding. Maar er zijn ook andere afleiders, zoals huishoudelijke klusjes die je dacht even snel tussendoor te doen. Werk en privé lopen al gauw door elkaar heen. Daardoor neig je sneller om langer aan het werk te zijn. Want een echte afsluiter is er niet, nu je geen reistijd hebt en je niet van kantoor naar je huisadres gaat. Een ritme vinden in je werkdag kan lastig zijn. Maar is wel heel erg nodig om in balans te blijven en lekker aan het werk te kunnen blijven.

In mijn boekje Crisis? Gebruik je gezonde boerenverstand!, schrijf ik over het vinden van een nieuw ritme in deze steeds veranderende tijd. Dat kan je al heel eenvoudig op weg helpen. Er zijn nog een paar exemplaren voorradig die ik graag uitdeel. Heb je interesse? Stuur me een email.

Ik ben benieuwd hoe jij het thuiswerken ervaart. Geniet je van de vrijheid en de rust of mis je de sociale binding en de werkomgeving? Wil je jouw ervaring met thuiswerken delen, laat dan hieronder een reactie achter.

Werk ze met zin.

Claudy

support your locals

Keuzestress: Klachten en dan?

Na het uitbreken van de corona crisis zijn we allemaal doordrenkt met de adviezen en regels om erger te voorkomen. Handen wassen, niesen en hoesten in de elleboog, geen handen schudden, werk zoveel mogelijk thuis en bij klachten laat je testen en blijf thuis! Welke klachten dat zijn kunnen we inmiddels ook allemaal uittekenen. We accepterende de spelregels die eraan verbonden zijn omdat het veelal ver van ons bed is. Maar dan ineens word je wel verkouden of je kind wordt ziek. Dan wordt het dus ineens echt! Wat doe je dan?

Strikt genomen voer je het bovenstaande uit. Maar dat klinkt eenvoudiger dan het is. Want hoe we hiermee om gingen voor half maart 2020, staat haaks op het beleid van nu. Mensen zijn gewoontedieren en zijn gewend om op een bepaalde manier te handelen. De gemiddelde Nederlander heeft een groot arbeidsethos, dus hoezo blijf je thuis als je een beetje verkouden bent en je grieperig voelt. Je gaat gewoon werken of naar school. Want als je aan je plichten voldoet mag je ook al snotterend deelnemen aan andere sociale activiteiten zoals sport of uit eten. Alleen die lastige afspraak die in je agenda staat kun je met dit excuus wel mooi afzeggen.

Anno september 2020 ligt dit toch echt wel anders. Afspraken in de zorg dien je direct te annuleren bij klachten die op coronaverschijnselen lijken. Op andere locaties vul je formulieren in, dat je klachtenvrij bent (of niet, maar je vult natuurlijk in van wel!). Je wilt tenslotte niks missen, want er mocht de afgelopen maanden al zo weinig. Je werkt zoveel mogelijk thuis of volgt lessen online. Dat kan gelukkig nu steeds meer. Maar ja, je mist het sociale gebeuren er om heen. En fysiek les krijgen werkt voor velen vaak toch beter. Daarnaast speelt ook dat als je thuis blijft voor het een je ook niet naar andere activiteiten kunt. Keuzestress, wat is wijsheid?

Het kan zomaar zijn dat je al hoestend ergens bent en naar huis gestuurd wordt. Het is niet tof dat als je ziektekiemen, die makkelijk andere mensen ziek kunnen maken (en dan heb ik het dus niet eens over Covid-19), bij je draagt en je gewoon overal beweegt. Het is echt beter om thuis even uit te zieken, anderen niet te belasten en daarna weer vol van het leven te genieten.

Maar maak die keuze maar eens. Zelfs als je nu de regels opvolgt word je gezien als soft. ‘Stel je niet aan, niks aan de hand’, krijg je naar je hoofd. Terwijl je eigenlijk ook een keuze maakt ten gunste van de ander. Hoe krijgen we met z’n allen deze gedragsverandering blijvend op gang? Neem je verantwoordelijkheid en zorg voor je eigen welzijn en die van de ander. Durf te kiezen en voor je keuze te gaan staan. Weg met de keuzestress.

Ben benieuwd hoe jij hiermee omgaat en welke gevolgen je ervaart?

De kracht van het niets doen

De kracht van het niets doen

Door een virus moest ineens het roer om. Dat gold ook voor mij. Nee, geen werkplekorganisaties, workshops, trainingen of klankbordgesprekken meer op locatie. Begeleiding kan gelukkig voor een deel ook online maar niet iedereen kan of wil dat. Hoe dan ook, agenda nagenoeg leeg. Ineens heel veel tijd. En wat daarmee te doen? In de actie of gewoon maar even niets doen?

Met man en macht werden er ineens hele zolders, schuren en garages opgeruimd. Huizen en tuinen werden aangepakt en indien nodig thuiswerkplekken gecreëerd. Actief gebruik maken van tijd die ineens ontstond. Een professional organizer juicht dit toe en schiet zelf ook in de actie, zou je denken. Ik help je uit de droom, juist dat deed ik niet. Wat ik wel deed?

Van ons huis een veilige en aangename plek maken om niet alleen in te wonen, maar ook te studeren en te werken. Ieder had al een eigen plek maar nu aangevuld met de juiste materialen. Daarnaast kozen we samen voor ontmoetingsmomenten tijdens de koffie en de lunch. Het werd een soort cocoonen. Wat gelijk uitnodigde om meer te mijmeren en juist weinig te doen. Ik voedde me alleen met boeken, tijdschriften en enkele aansprekende webinars en wandelde bijna dagelijks. Zo fijn, er moest gewoon even niks!

Dat patroon zette zich voort tijdens onze vakantie aan zee. Ook daar maakten we het thuis gezellig en bleven we in onze eigen bubbel en genoten uiteraard ook van het mooie weer. Ondanks alle onzekerheden, veranderingen en angsten moet ik bekennen dat ik me zelden zo goed heb gevoeld. Nog steeds zie, voel, ruik, hoor en beleef ik alles heel intens maar kan het nu allemaal beter verteren en ervaar nauwelijks stressmomenten laat staan stressklachten.

Hier in huis is alles weer begonnen, werk, studie, sporten, vrijwilligerswerk. Wat prettig is voor het ritme van de dag. Maar ik kan de draai nog niet vinden. Verkeer in het luchtledige. Wil ergens vol induiken maar ben bang om mijn grenzen te overschrijden waardoor ik stress ga ervaren met alle klachten van dien. Naast werkafspraken zijn er genoeg plannen en ideeën. Ik vermoed dat het nog niet het juiste moment is en dat ik mijn onderbuikgevoel nog even de ruimte moet geven. Dus maak ik opnieuw even een pas op de plaats. Dan komt het juiste, samen met de nodige energie, vast vanzelf bovendrijven. Dat is volgens mij de kracht van het niets doen.

 

support your locals

Support your locals

Sinds week 10, begin maart, leef ik al binnen het protocol van het RIVM omdat ik zelf met griep op bed lag en niet echt lekker herstelde. Een week later volgt de aankondiging van de intelligente lockdown en wordt iedereen dringend verzocht zoveel mogelijk thuis te blijven, naast alle andere maatregelen.

Mijn burgerlijke gehoorzaamheid startte dus al voor die historische persconferentie. Ik zegde mijn eigen mini-event op 8 maart al af, stelde dat eerst nog uit, maar wist al snel dat dit op korte termijn niet meer goed ging komen.

Sindsdien waanden we ons in de nieuwe werkelijkheid, van allemaal thuis werken of studeren. Nadat iedereen z’n eigen plek en een nieuw ritme had gevonden functioneerde dit prima. Naar buiten gaan was te spannend en dus deden we voor twee weken in één keer de boodschappen, waarbij het toiletpapier niet ontbrak. Dagelijks samen koffiedrinken en lunchen is best anders maar vooral verrijkend. Het weer was ook fijn, zo konden we veel buiten zitten en ’s avonds een blokje om voor de nodige beweging. Het werd stil op straat en de agenda was ineens leeg. Dat leek beangstigend, toch was het plezierig. We hoefden even niks. En we hadden ineens tijd genoeg voor opruim- en andere klussen in en om het huis.

Maar voor al die lokale ondernemers was dit een soort doodsteek. Hierdoor lag alles ineens min of meer stil. Gelukkig waren er ook in ons dorp een aantal zeer creatieve ondernemers die direct aan de slag gingen met een andere manier van ondernemen en stonden er een aantal op die voor de kwetsbaren onder ons gingen zorgen door boodschappen te doen en te koken.

‘Support your locals’, zo werd vriendelijk doch dringend gevraagd. Zo gezegd, zo gedaan. Dus deed ik zoveel mogelijk inkopen binnen onze gemeente. Eerst ging ik er alleen op uit voor boodschappen bij de supermarkten, medicijnen e.d. bij Drogisterij Kosters en bestelde ik de boeketten bij Bloemen van Sas. Asperges en aardbeien haalden we uiteraard bij de plaatselijke aanbieders. Pas veel later ging ik private shoppen bij B & Me en Ter Horst van Geel, voor bijpassende schoenen naar Smolders, huis tuin en keuken zaken bij de HEMA (in het nationale belang😊), kaarten en boeken bij Bruna, brood bij Floor en bij Robert ,en voor gebak natuurlijk! En in plaats van uit eten kozen we een enkele keer voor een thuislunch of borrelplank van o.a. mooR, SEC en Kookpunt. Gekochte kaartjes voor het theater laat ik graag staan tot een volgende keer. Een kleine greep uit onze Support your locals – bijdragen.

En dan is het nu juni. Corona lijkt even heel ver weg. De horeca is weer open en ook de middelbare scholen zijn weer begonnen. Vorige week hoorde ik dat er weer 60 files stonden aan het einde van een werkdag. Het is dus gedaan met de rust. Het was juist die rust en stilte die ik persoonlijk heel prettig vond. Het voelde veilig in mijn en onze cocon. Waarschijnlijk omdat mijn hoogsensitiviteit hierin een rol speelt. Voor een hoogsensitief persoon (HSP) is anderhalve meter afstand een verademing. In z’n algemeenheid dan hè, want ook ik wil graag mijn dierbaren een knuffel kunnen geven. Het voelt nog steeds onwennig om iemand die je lange tijd niet hebt gezien niet te kunnen omhelzen. Maar het vermijden van druktes en benauwde ruimtes is voor mij geen straf. Voor HSP’s is dit in het algemeen best prettig.

Mijn agenda was gelukkig gevuld met allerlei ontwikkelwerkzaamheden voor mijn onderneming/stichting, website en online training en daarnaast heb ik mezelf gevoed met kennis. Voorzichtig kan ik nu ook weer van start, waarbij mijn voorkeur uit gaat naar het online coachen en begeleiden. Voorlopig biedt mijn agenda nog volop ruimte en sta ik open voor nieuwe opdrachten. In het kader van support your locals, ben ik nu heel nieuwsgierig naar wie, wat, hoe en waarmee?        

Claudy

Weemoed

Het is 1 juni twaalf uur. Euforie bij alle ondernemingen in de Horeca, ze mogen weer open, binnen de richtlijnen. Het weer is ze goedgezind, het is uitstekend terrasweer en het is ook nog tweede pinsterdag. Wat een feest.

Nu er weer meer mag sinds het uitroepen van de intelligente lockdown, er massaal uitjes worden ondernomen en je onvermijdelijk in de drukte beland, lijkt het net alsof het virus van de aardbodembol is verdwenen.

 Als het virus je niet heeft geraakt, direct of indirect qua gezondheid, lijkt het misschien allemaal wat overdreven die anderhalve meter afstand en zo. Echter zijn die regels er niet voor niets. Ze dienen ervoor om het virus onder controle te houden en om verspreiding te voorkomen. Volgens allerlei berichten zit het venijn vooral in niet goed geventileerde ruimtes en op plekken waar je met veel mensen bent, drukte dus.

Nu het hek van de dam is, lees meer ruimte om er op uit te kunnen gaan, wordt het voor de groep die kwetsbaar is een stuk lastiger om zich te bewegen. Denk niet alleen aan de ouderen of mensen met een onderliggend lijden. Er zijn ook veel groepen die extra blootstaan aan het virus; de vakkenvullers, de zorg, de politie, de BOA’s, personen in het OV, etc. Al die mensen dienen ook beschermd te worden. We moeten er toch niet aan denken dat die dadelijk massaal ziek worden en opnieuw de hele samenleving wordt lamgelegd.

De mensen die iets onder de leden hebben, denk o.a. aan long- en hartproblemen of personen die extra gevoelig zijn voor externe prikkels, zullen vanaf nu nog kritischer moeten zijn in hun keuzes. Met veel belangstelling lees ik bijvoorbeeld elke dag de column van Frank Poorthuis in het Brabants Dagblad. Vanwege zijn gezondheid heeft hij er onlangs voor gekozen om tijdelijk alleen in een vakantiehuis te verblijven, ver bij zijn gezin vandaan, zodat zij weer wel naar buiten (en naar school) kunnen. Allemaal omdat zijn gezondheid te dun is voor de versoepelingen. Echt heel moedig van hem. Maar ook voor hem komt het moment dat zoiets niet meer te doen is en je toch weer samen leeft onder een dak met alle risico’s van dien. Ik weet zeker dat er nog veel meer van dit soort verborgen voorbeelden zijn, van mensen die blij zijn voor de ander maar vol weemoed terugdenken aan de tijd dat alles stil en rustig was.

En nu maar hopen dat er over een week of twee geen grote stijgingen zijn in de grafieken. Die van de doden en de ziekenhuisopnames. En dat iedereen bij de minst of geringste klacht zich snel laat testen om zo de angel er op tijd uit te kunnen halen. Trouwens vergis je niet, als je positief getest wordt mag je in quarantaine net als je andere huisgenoten. Dat zal dan een zware dobber zijn omdat je dacht dat we het ergste gehad hadden. En dat geldt ook voor al diegenen die het virus doorstaan hebben en nu worstelen met het moeizame herstel en last hebben van vermoedelijk blijvende schade.

Daarom een vriendelijk doch dringend verzoek aan iedereen; naast deze euforie zijn er ook genoeg mensen die de versoepeling met weemoed van een afstand bezien. Heb mededogen voor hen en begrip voor hun keuzes, die misschien niet de jouwe zijn. We zijn er nog lang niet.

Corona-virus: gevolgen onwerkelijk

Het is nog winter en we zitten in de vastentijd. Normaliter de aanloop richting het vrolijke voorjaar. Een tijd met veel activiteit. Erop gericht om straks naar buiten te kunnen en te gaan genieten van het nieuwe frisse seizoen. Nu, in tijden van het Corona-virus, snakken we meer dan ooit naar die gezonde buitenlucht en een vrij leven.

Helaas, door alle noodgedwongen maatregelen worden we eens en temeer teruggeworpen op onszelf. Helemaal terug naar de basis (back to basics). We worden opnieuw opgevoed met hygiëne voorschriften en omgangsvormen. Was je handen met water en zeep, hoest of nies in de elleboog en bij griepverschijnselen blijf je thuis. Niks nieuws toch? Gewoon heel normale regels, alleen waren we ze toch kennelijk een beetje vergeten.

In een wereld waar zoveel te doen en te beleven valt, willen we niks missen. Ook niet als we ons een beetje beroerd voelen of snotterig zijn en dus gaan we gewoon door. Dat we daardoor anderen aansteken, daar stond lang niet iedereen bij stil. Nu mag dat dus echt niet meer en word je er zelfs op aangesproken als je de deur uit gaat.

Een virus indammen van het ergste soort is niet eenvoudig. Daar heeft niemand om gevraagd en we kunnen dit dan ook alleen als iedereen, niemand uitgezonderd, daarvoor zijn/haar verantwoordelijkheid neemt. En dat allemaal om onze kwetsbaren te beschermen en een piek in de zorg te voorkomen. Daar valt niets aan af te dingen.

Op straat is het redelijk rustig. Op internet en social media is het een drukte van belang. Natuurlijk met het continue nieuws en alle mooie acties die op gang komen. We zijn een goed volk en helpen graag daar waar we kunnen. Maar ook wordt er geschreeuwd om aandacht op economisch vlak. Want hoe moet dat nu en straks? En ook met vragen over waar we ons kunnen melden voor financiële steun en andere voorzieningen. We gaan er dus maar vanuit dat de overheid het allemaal wel op zal en kunnen lossen. En gelukkig ging het ons heel goed en is er een soort buffer waar we nu op terug kunnen vallen.

Maar toch…. Hebben we ook hier niet een gedeelte eigen verantwoordelijkheid te nemen? Los van alle beroepen die onze samenleving in basis op de been houden uiteraard. Zij werken echt keihard en staan in de frontlinie. Die moeten we alle ruimte en ondersteuning bieden daar waar het kan. Maar de rest, hoe belangrijk al onze banen, functies of bedrijven ook zijn, moet toch echt even on hold. Geduld is een schone zaak, maar niet meer zo van deze tijd. En nee, ik wil niet alle ellende zomaar van tafel vegen want het economisch verlies is enorm en nog lang niet te overzien. Er telt echter nu maar één ding, en dat is de gezondheid van onszelf, onze naasten, onze gemeente, de provincie, het land, Europa en de wereld. De rest, met alle respect, kan nee moet even wachten.

Massaal gaan we met onbetaald verlof. Die ineens beschikbare tijd is ook heel nodig. Zo kunnen kinderen thuis worden opgevangen en verzorgd en geholpen worden met hun onderwijs. Je kunt zorgen voor de kwetsbaren door boodschappen voor ze te doen of eten te brengen. In huis liggen vast en zeker klussen waar je al weken, maanden of jaren niet aan toe kwam. Nu is er tijd. Opruimen en schoonmaken, ook zoiets. De grote schoonmaak is iets van heel lang geleden, ouderwets eigenlijk. Misschien nu ook mooi moment om die te herintroduceren.

Volop tijd ook, als je tenminste kunt wegblijven van de continue informatiestroom, om eens te mijmeren en te reflecteren. Noem het een soort bezinning. Doe je nog wat past of wat goed voelt? Ervaar je teveel ballast of stress. Hoe kun je daarmee omgaan? Nu alles ineens heel onzeker is nodigt het misschien ook uit om creatief te zijn en zie je daardoor andere mogelijkheden. Welke plannen zou je verder uit willen werken?

Deze periode is een verplichte pas op de plaats. Doe wat je moet doen en gebruik verder je tijd en energie om op te laden. Want er komt straks een tijd dat we allemaal massaal de schouders er onder moeten zetten om onze economie en het dierbare gewone leven weer op poten te krijgen.

Kalmte kan je redden.

Blijf binnen en blijf gezond!

Claudy

PS Mocht je online hulp kunnen gebruiken om bijvoorbeeld een andere ritme te vinden of rondom thema zelfreflectie, stuur me dan een email (claudy@puurstructuur.nl)

Ik bied het boek Mijn boerenverstand & ik, voorkom stress en kom in beweging samen met een week lang online begeleiding aan voor 55 euro.

Kerst 2019: sober of blingbling?

December, de maand dat iedereen uitpakt. Het Sinterklaasfeest is daarvoor uitermate geschikt en wordt vooral gevierd met (kleine) kinderen. Tegenwoordig ligt de nadruk meer op kerst en oud en nieuw. Winkeliers pakken flink uit. Etalages vol blingbling, van feestkleding tot exclusieve geschenken in gouden en zilveren verpakkingen. Het kan niet op, naast alle flikkerende lichtjes en diverse soorten kerstmelodieën.
sober kerstfeest

Kerst 2019. Sober of blingbling?

En daarbij blijft het niet. Want kerst moet groots worden gevierd, met uitbundig gedekte tafels en minimaal een zesgangen diner. Met veel familie en of vrienden zodat het gezellig druk is. Opzitten en pootjes geven. Want dat hoort toch zo? Hoe overleef je dan als hoogsensitief persoon de feestdagen? Mag en kun jij die dagen zo invullen dat ze voor jou ook goed voelen? Misschien kijk je net als ik uit naar de kans op stille en rustige dagen waarbij vooral niks moet. Juist geen verplichtingen of dikdoenerij. De feestdagen doorbrengen met een select gezelschap, beetje wandelen, lezen, met dikke sokken en onder een plaid op de bank. Kop warme thee, chocolademelk of Glühwein, sfeervolle muziek en kaarsje aan. Gewoon beetje mijmeren, je misschien zelfs een beetje vervelen. Soberheid opzoeken en afschakelen. Dat klinkt misschien een beetje vreemd in deze feestelijke tijd. Maar hé, kindje Jezus werd geboren in een eenvoudige stal, zonder pracht en praal. Het kind was welkom en werd verwarmd door de os en de ezel en wat stro. Een nieuw leven, zo puur en kwetsbaar. Blijf deze dagen, juist als sensitief persoon, dichtbij jezelf. Geef toe aan wat jij nodig hebt, ook tijdens gezellige kerstborrels of kerstdiners. Zoek jouw balans tussen soberheid en blingbling en geniet van deze bijzondere tijd van het jaar. Warme groet, Claudy
opruimen in de lente

Marie wie?

Ben jij al begonnen met kondoing? Ik kondo tegenwoordig heel wat af. Soms doe ik dat in de keuken en zo nu en dan zelfs op kantoor. Ook in de slaapkamer is het fijn kondoën. Bij voorkeur doe ik dat alleen en wentel me dan, na intieme en invoelende acties, in de euforie van een ‘spark of joy’. Dat voelt heerlijk, moet ik bekennen, het smaakt zelfs naar meer. Beetje kondoën werkt verslavend vanwege het vreugdevolle en lichte gevoel in je hoofd dat je ervan krijgt.

Geen idee waar ik het over heb? Dat zou kunnen. Kondoing staat nog niet in de Dikke van Dale. Dat neemt niet weg dat Google 531.000 resultaten vindt. Als je kondoën intoetst worden dat er maar liefst 6.360.000 en voor KonMari komen daar nog eens 400.00 resultaten bij. Tel daar de miljoenen verkochte boeken wereldwijd bij op, dan kun je niet anders dan concluderen dat deze methode van Marie Kondo een ware hype is.

Vrij vertaald: KonMari is dé opruimmethode van nu. Terwijl opruimen toch een antieke vaardigheid is. Of ben ik de enige sukkel die vroeger al dagelijks de afwas en het speelgoed op moest ruimen? Ik stond er nooit bij stil dat dit nog eens een trendy activiteit en een lucratieve business zou worden.

Onze speelkamer was vroeger aan het eind van de dag regelmatig een slagveld. Want er werd volop gespeeld met poppenwagens, auto’s, Lego en Meccano. Die ruimte betreden was een gevaar voor eigen leven. Om ernstige ongelukken te voorkomen en om je spullen een volgende keer makkelijk terug te kunnen vinden, hadden we na het avondeten steevast onze opruimbeurt.

Dit was voor ons allemaal heel vanzelfsprekend. Net als zuinig zijn op wat je had. Dat gold voor je fiets, kleding en speelgoed. Je kreeg niet zomaar weer iets nieuws. En als je uit je kleding was gegroeid of als kapotte dingen niet meer gemaakt konden worden, gingen ze weg. Zo simpel als wat. Op verjaardagen en met Sinterklaas werden we verrast met nieuwe, soms nuttige, spullen. En oh, wat waren we dan blij (lees: spark joy)!

We pasten dus die antieke vaardigheid van opruimen toe zonder het KonMari sausje. En ik weet zeker dat ook mijn opa’s en oma’s al aan een soort kondoing deden. Zij noemden dat, net als mijn ouders trouwens, alleen anders. Zij hielden elk jaar een grote schoonmaak. De hele kiet ging dan leeg. Alles ging naar buiten en het hele huis werd gekuist. Daarna gingen alleen de spullen terug die nog bruikbaar waren. De rest ging weg. Daar werden geen woorden aan vuil gemaakt, laat staan bedankt voor bewezen diensten. Stel je voor dat mijn oma liefdevol zou praten tegen sokken die in de kast gefrot waren. Niet gekonmariet maar eerder van Lotje getikt!

De antieke grote schoonmaak is dus verworden tot een trend. Ik kondo, jij kondoot, wij hebben gekondood. Anno 2019 ervaren we daardoor dat gelukzalige gevoel dat onze grootouders, waarschijnlijk onbewust, beleefden na het uitvoeren van die megaklus. Zij waren zich bewust van wat ze hadden aan bezittingen en moesten hard werken om de kost te verdienen. Vol trots droegen ze hun nieuwe kleding en spullen zoals potten en pannen gingen een leven lang mee. Duurzaamheid ten top. En met een fris en opgeruimd gevoel gingen zij het voorjaar in.

Tegenwoordig zitten we er financieel warmpjes bij. Met onze overdosis aan bezittingen laten we graag zien wie we zijn en wat we kunnen. Je telt aardig mee hoor, met haute couture mode, een flitsende bolide en de nieuwste IPhone. En als je dan ook meedoet aan het hele minimalistische gedoe, stijg je extra in achting. Minimalisme lijkt een logisch gevolg op de overvloed en verspilling in de tachtiger jaren. Minimaliseren sloop er langzaam in. En sinds de laatste economische crisis van 2008 raken we allemaal enigszins besmet met deze cultuurziekte. En daar weet onze Marie handig op in te spelen.

Tijd voor een korte opfriscursus van de Konmari methode:

Je begint met alle spullen uit een categorie te verzamelen en op een hoop te gooien. Als je met kleding begint, haal je dus alles uit de kast(en), van zolder, de waslijn en uit de wasmand. Het wordt een ware puinhoop kan ik je verzekeren. Dan ga je sorteren en per artikel een keuze maken. Je pakt het in je handen, voelt wat het kledingstuk met je doet en je stelt jezelf de vraag: ‘Word ik hier blij van?’. De spullen die je bewaart, leg je direct op de juiste plaats en geeft ze de ruimte die ze verdienen. Dus geen truien pletten! Alles wat weg mag gaat in zakken en voordat je ze de deur uit doet bedank je de spullen voor bewezen diensten. Een diepe buiging maken mag ook. En als je het in een keer goed doet, schijn je het nooit meer te hoeven doen.

Dat laatste lijkt me stug. Want telkens als mijn kledingkast een opruimsessie heeft ondergaan, ontploft er in de regel na een aantal weken een klein bommetje. En ik heb nog geen Kondo kaboutertjes voorbij zien komen die de boel glad kwamen strijken.

Toevallig komt deze Marie uit Japan, maar die had net zo goed oer-Hollands kunnen zijn. Want dat gedegen opruimen en logischerwijs keuzes maken zit ons in het bloed. Het is alleen wat naar de achtergrond geraakt. Het ontbreekt ons aan tijd en daarnaast is er altijd iets leukers te doen.

Met ‘spark joy’ sprenkelt Marie een verfrissend sausje over het saaie maar noodzakelijke opruimen en wordt het ineens hip. Alleen dat praten tegen spullen? Daar voelen we ons niet senang bij. Wij Nederlanders blijven liever met onze minder poezelige voetjes op de grond. Spullen knuffelen en toespreken laten we maar over aan de frêle opruimgodin Marie, die het maximale uit minimalisme haalt.

Ik heb gekondood!

Claudy

Drukte opzoeken? Houd gepaste afstand.

Hoogsensitieven, prikkelgevoeligen, vinden het vaak een uitdaging om de drukte op te zoeken. Feestjes of drukke evenementen worden eerder gemeden dan met liefde omarmd. Het kan wel, een evenement of iets dergelijks bijwonen. Maar dan moeten de randvoorwaarden goed en grenzen helder zijn. Klinkt eenvoudig maar vereist dat je jezelf serieus neemt. ‘Hoe dan?’. Ik hoor het je bijna vragen. Tja, dat is niet met een eensluidend antwoord af te doen. Want welke randvoorwaarden voor jou belangrijk zijn hangt af van jouw zijn en welke prikkels het meest belastend voor je zijn. Welke dat ook zijn, ik nodig je van harte uit om zo nu en dan eens voorzichtig buiten de lijntjes te kleuren. Je grens opzoeken en accepteren dat er misschien consequenties voor je aan zitten. Uit ervaring weet ik dat dit de ene keer best goed gaat en dat ik een andere keer flink op de blaren moet zitten. Vervelend, maar dat is dan maar zo. Je kunt je nu eenmaal niet voor alles en iedereen afsluiten. Ook daar zitten grenzen aan. Mijn uitdaging zat de afgelopen week in het organiseren van een dorpskwis. Dat wil zeggen, het op de been brengen van een team samen met een vriendin en het beschikbaar stellen van ons huis als basis. Concreet betekent dit een kleine interne reorganisatie van de woonkamer, keuken en kantoor om zo’n dertig personen te kunnen herbergen. Mijn kantoor was alleen toegankelijk voor mezelf en mijn vriendin die mede coördineerde. Een duidelijke grens dus. Ook in de catering moest worden voorzien. Ik vroeg mijn man om hulp, we deden samen de boodschappen en we zorgden dat alles klaarstond voor selfservice. Dat werkte prima. Overigens voor mij heel lastig en spannend om iedereen toe te laten in deze ruimtes. Toch deed ik het en nam afstand. Ik kon me gelukkig terugtrekken in kantoor. Ook al moest ik daar vaak snel en adequaat reageren en actie ondernemen. Alles verliep prima en de sfeer zat er goed in. Nadat de laatste vertrokken waren hebben we de boel direct weer opgeruimd zodat we de volgende ochtend in een vertrouwde en schone omgeving kwamen. Dat is voor mij heel belangrijk maar dat zorgt er dan wel voor dat er een andere grens wordt overschreden. Namelijk tot kwart over twee in de weer zijn en dus laat in bed. Tja, dat moet ik dan dus wel met een paar dagen uitrusten en bijslapen bekopen. Hoe dan ook, de plussen wonnen het van de minnen! Ik had voldoende tijd ingeruimd voor de voorbereidingen en de dag erna bewust vrij gehouden. En niet te vergeten; genoten van een hele leuke avond. Een grotere uitdaging kwam een week later. De prijsuitreiking vond namelijk toen pas plaats in het cultureel centrum. Een feestavond met DJ en de aanwezigheid van 46 teams! Veel volk dus. Poeh, hoe ging ik dat doen? Omdat ik me als een van de organisatoren verplicht voelde nam ik me voor om aanwezig te zijn. Mmmm, hier zou ik ook een andere keuze hebben kunnen maken, ware het niet dat alle andere teamgenoten geen tijd of geen zin hadden om die avond aanwezig te zijn. Vorig jaar was die avond kennelijk niet goed gevallen. Maar ja, je wilt toch weten waar je geëindigd bent nietwaar? En dus toog ik met manlief naar de feestlocatie. De drukte viel op zich mee maar de muziek stond hard en er waren diverse schermen met afbeeldingen en filmpjes die aanstonden. Prikkels all over! Met gepaste afstand Hoe fijn is het dan als je partner weet van je hoogsensitiviteit. Hij stelde voor even een rondje door de zaal te doen, zonder mij. Hij vroeg me te wachten en bij terugkomst namen we samen een drankje aan de bar, waar het rustig was. We hielden gepaste afstand van de menigte en de feestruimte. Telkens als er gepresenteerd werd gingen we iets naar voren om het goed te kunnen horen en zien. We hadden ons voorgenomen om naar huis te gaan als we onze plek wisten. Tot onze verbazing bleken we bij de beste tien te zitten. Wauw, toch goed dat we er waren, want de team captains moesten zich melden op het podium. Als nummer acht mocht ik weer de zaal in. Heel even in de menigte vlakbij de groep die uiteindelijk ook de winnaar was. Iedereen ging uit z’n dak. En wij? Wij verlieten zonder tamtatie de ruimte en vertrokken richting huis. Op de bank tot rust komen met een kop thee en ook met trots terugkijken op een geslaagde deelname, zowel aan de kwis als aan het sociale gebeuren. Met gepaste afstand kun je de boel mooi aanschouwen en er met een goed gevoel op terugkijken. Zonder al te veel naweeën. Probeer maar eens. Claudy
opruimen in de lente

Pleidooi voor de poetsvrouw (of man 😊)

Hoe bizar, via advertenties, social media en persoonlijke netwerken, niet één te vinden! Degenen die voorzien zijn willen dat graag zo houden en afschermen of ze zitten bommetje vol en kunnen er geen werkhuis meer bij hebben. Deze dames, en tegenwoordig ook heren, zijn zeer gewild maar worden met uitsterven bedreigd.

‘Wie wil er tegenwoordig nog schoonmaakster worden of zijn?’, vraagt een facilitair manager zich moedeloos af. Klinkt misschien niet zo sexy, maar echte goede schoonmakers zijn goud waard. Hoe fijn is het als je na een dag hard werken thuiskomt en de boel aan kant is zodat jij je alleen hoeft te bekommeren om het eten en de verzorging van de kinderen? Of omdat je alle tijd nodig hebt om een beetje bij te komen van alle stress en ellende die je de hele dag over je heen hebt gekregen?

Thuiskomen in een opgeruimd huis is fijn, in een opgeruimd én schoon huis thuiskomen is echt het walhalla. En met schoon bedoel ik dan ook echt schoon. Sanitair, keukenkastjes, de vloer, de hoeken, ramen en de vensterbanken. Streeploos met een frisse geur van groene zeep en schoonmaakazijn. Puur genot! En helemaal als je daarvoor de verantwoordelijkheid volledig kunt overlaten aan een vertrouwd en ervaren deskundige. Juist ja; de poetsvrouw of -man.

Op mijn vakantiebestemming in het altijd gastvrije Zeeland blijkt bovenstaand probleem nog vele malen groter. Normaliter is er sprake van zo’n 380.000 inwoners maar in de zomermaanden strijken er meer dan een miljoen toeristen, goed voor ruim 10 miljoen overnachtingen, neer in een vakantiewoning. En dan is het heel plezierig als die vakantiestek schoon en fris is. De medewerkers doen hun best maar het is bijna niet te doen. Gewoon omdat er onvoldoende schoonmakers beschikbaar zijn. Ze halen ze noodgedwongen van heinde en verre. En ja, het is seizoensarbeid. Maar hoeveel jongeren zoeken er niet naar een gepast vakantiebaantje? Paar dagen per week hard werken (een vaardigheid aanleren waar je je hele leven veel aan hebt) en daarna een paar dagen vrije tijd om op stap te gaan of te luieren op het strand. Dat kan dus, hier in Zeeland!

Ook voor dit vak geldt, laten we alsjeblieft zorgen dat er voldoende ervaren en goede poetsmannen en vrouwen blijven. Want we kunnen eenvoudigweg niet zonder. Al was het maar omdat we het zelf te druk hebben om die taken ook nog eens onder onze hoede te nemen. Alhoewel, het zou ook goed zijn als we zelf eens wat vaker de handen uit onze mouwen zouden steken op dat vlak. Maar dat lieve mensen, dat is weer een ander verhaal 😊

Zonnige groet

Claudy

Intens voelen

Intents, het jaarlijkse megaspektakel bij ons in het dorp ontvangt in een weekend ca. 70.000 gasten (waarvan een groot deel dorpsgenoten). Want ook hier geldt ‘erbij zijn en meemaken’. Bezoekers gaan uit hun dak, vieren feest, drinken, nemen een pilletje voor nog meer beleving en hebben de tijd van hun leven. Intens geniet dus. Dit doen ze ook op de kermis (Intents is een soort van megakermis met DJ’s, waar je ook kunt overnachten). Ook op de kermis zijn flitsende lampen, schreeuwende kleuren, felle en harde klanken die de volgende ronde aankondigen. En dan zijn er natuurlijk ook nog geuren van divers soort voedsel en drank, naast de oliebollenkraam die niet mag ontbreken. Ja, het is dus echt intens genieten voor velen. Vechten, vluchten of bevriezen? Terwijl tienduizenden mensen dit weekend los gaan op festivals, kermissen, concerten en andere uitbundige evenementen en de temperatuur tropisch is, overvalt mij een gevoel van intense droefheid. Misschien een gevolg van een keuze die ik maakte, want eigenlijk zou ik dit lange weekend aan zee zitten. Dan had ik fysiek de boel ontvlucht. En nu voel ik me opgejaagd als een soort rat in de val. Ja, ik blijf zoveel mogelijk in mijn eigen vertrouwde omgeving en probeer de stilte en het vredige van de omgeving te vangen. Maar toch. Er ligt een zware deken over mijn omgeving die ik kennelijk alleen voel, gezien alle positieve uitlatingen van mede-dorpsbewoners. Het is zoals het is. Denigrerende gedachten Maar ik voel ook intens verdriet. Dit soort confrontaties maken me opnieuw bewust van mijn grenzen. Ik wil het de anderen zo gunnen maar boosheid borrelt op. ‘Waarom zij wel en ik niet? Waarom ben ik zo…..?’ Vul maar in: negatief, down, gevoelig, zeikerig, truttig, jaloers, boos, droevig. En dan volgt automatisch; ‘zie je wel, ik doe er niet toe, wat stel ik überhaupt voor, ik hoor nergens bij, etc.’. Die denigrerende gedachten gaan met me aan de haal. Dat is niet handig, dat weet ik als coach ook wel. Opschrijven blijkt al te helpen. Er verschijnt een waas voor mijn ogen; tranen. Ze vloeien even rijkelijk, van intens verdriet. Misschien wel om het gemis van een passie, waarbij ik ook intens uit m’n dak kan gaan. Kwestie van accepteren Natuurlijk weet ik dat mijn kwaliteiten elders liggen. Rationeel kan ik dat heus allemaal pareren. Maar soms overvalt me de machteloosheid rondom mijn hooggevoeligheid. Het besef wat ik allemaal verloren heb en vroeger tegen beter weten in wel deed. Het lijf staat het nu niet meer toe, de fysieke ongemakken zijn te heftig en houden nog dagen aan. Het is dus telkens weer een kwestie van accepteren. Juist als die pijnprikkels even heel intens zijn. Prikkelarm Toch bezocht ik afgelopen week zowel een kermis als een festival. Op een alternatieve manier. De kermis had twee prikkelarme uren. Er was minder geluid, minder publiek, flitsende lampjes die uit konden bleven uit en zelfs de snelheid van attracties werd hier en daar aangepast. Maar het is en blijft een kermis met bekende tunes en schreeuwende kleuren en de geur van verschraald bier bij de terrassen. Het festival Intents bezocht ik tijdens een netwerkbijeenkomst twee dagen voor aanvang. We kregen een rondleiding op het terrein. Dat zag er werkelijk prachtig en indrukwekkend uit. De muziek met bijbehorende shows net als de geur van zweet, alcohol en fastfood plus een mensenmassa ontbraken (gelukkig) en toch kon ik het totaalplaatje voor me zien en de intense beleving al voelen. Twee uitersten De vraag is, zijn dergelijke evenementen geschikt -of geschikt te maken- voor mensen die extra prikkelgevoelig zijn? Door ze in een prikkelarme versie aan te bieden kan ik me voorstellen dat er toch een groot deel van die prikkel-gevoeligen een kijkje gaat nemen. Dan kunnen ze toch op een aangepaste wijze deelnemen aan deze sociale gebeurtenissen. Aan de andere kant vraag ik me af of die evenementen dan afbreuk doen aan hun missie en uitstraling. Het zijn twee uitersten die zomaar niet verenigbaar zijn. Op die prikkelarme kermis ving mijn oog een open deur. Verscholen  achter een snelle attractie zat een kapel, waar je een kaarsje op kon steken en de stilte, indien gewenst, kon opzoeken. De twee uitersten konden niet beter in beeld gebracht worden. Geniet op jouw manier. Waarvan? Die keuze is aan jou. Kies waar jij blij van wordt. Pas dan wordt het echt intens genieten. Claudy

De bekerfinale: de beleving als HSP

Net als iedere trouwe supporter wilde ik ook mee naar de bekerfinale tussen Willem II en Ajax in de Kuip in Rotterdam. Dit gebeurt mijn clubje niet elk jaar en is een hele happening op zich. Natuurlijk weet ik als hoog sensitief persoon dat een dergelijke actie het nodige van me vraagt of te weeg kan brengen. Maar soms maak je nu eenmaal een bewuste keuze om zoiets juist wel te doen en mee te maken, en moet je de consequenties daarvan accepteren. Zo gezegd, zo gedaan. Maar ja…. De voorbereiding Een goede voorbereiding is het halve werk. De week voor die finale gingen we op vakantie en kon ik energie opdoen aan de Zeeuwse kust. Wat nodig zou zijn omdat de dag na die bekerfinale er ook nog een intensieve scholingsdag op het programma stond. Ik trof alle nodige voorbereidingen;  voldoende nachtrust, geen energie-vretende klussen op de dag ervoor en extra letten op voeding en ontspanning. Helaas ging er waarschijnlijk iets mis rondom voeding, waardoor ik niet helemaal fit was voor deze wedstrijd. Maar ik had goede moed en had er zin in! Op weg Met 240 bussen togen alle supporters naar Rotterdam. De organisatie was goed en overzichtelijk. Ik kreeg een plekje voor in de bus en daar was het goed toeven met meegebrachte proviand en fijn gezelschap. Na aankomst moest de pas erin om nog op tijd in stadion te zijn voor de aftrap. So far so good. Totdat ik de rijen bij de toegangshekken in het vizier kreeg waar niet of nauwelijks beweging in zat. Gelukkig werd er een extra poort geopend en konden we na fouillering richting tribune. En daar, op de trap, liep het opnieuw vast. We waren laat en de tribune was bijna vol. Naar boven richting onze plaats lukte niet zo snel. Ik stapte terug uit de massa en ging op de begane grond over het hek staan gluren naar de openingsceremonie en belandde op een open stuk tribune die ineens bestormd werd door supporters die ook vast gelopen waren. Ik was mijn groep ‘kwijt’, maar wist via een app dat ze in het juiste vak en op de juiste plaats zaten. Ik ben toen pas richting mijn plek gegaan. Maar mijn beleving was vanaf de toegangspoort duidelijk anders. De ervaring Die andere beleving bemerkte ik pas echt de volgende dag. Want die nacht kon ik bijna niet slapen. Ik was hyper na het intens beleven van deze gebeurtenis. Ik hoorde het zingen van de supporters en mijn gedachten gingen naar allerlei randverschijnselen. De volle tribunes met ruziemakende mensen over hun plek, de zwarte kleding van de harde kern die normaliter rood wit blauw kleurt, de witte vlaggen van de andere supporters, het vuurwerk en vooral de rook die daardoor ontstond, de regenboog, de wissels, het schudden van de tribune na het fluitsignaal en een weifelende Frenkie de Jong die na de wedstrijd richting Willem II supporters wilde gaan, maar teruggefloten werd door zijn trainer. Dat zag en voelde ik allemaal heel intens. De gevolgen Ik ging toch naar een voetbalwedstrijd kijken? Het enige wat ik me daar nog van herinner is de 1e goal, waarbij ik zag dat de keeper nog net de bal raakte maar een doelpunt niet kon voorkomen. Van de rest weet ik werkelijk niks meer. Ik werd dus helemaal in beslag genomen door al die andere prikkels. En die kwamen in alle heftigheid binnen! Op mijn manier heb ik genoten van het hele gebeuren. Maar ‘the day after’? En de dag daarna, en daarna……? Totaal brak was ik, of ik twee nachten had doorgehaald. Fysiek moet ik het dus bekopen met voor mij allerlei bekende en hele vervelende klachten. Veel rust nemen, goed slapen en extra goed op eten letten zijn helpend net als wandelen en frisse lucht. Ik besef maar al te goed wat de oorzaak is en neem de lasten voor lief. Wie zich brandt moet nu eenmaal op de blaren zitten. Maar de halve finale Champions League….., die kijk ik thuis maar op de bank, in een fijne atmosfeer met een kopje thee. Ook leuk😊 Zonnige groet, Claudy
opruimen in de lente

Opruimen; ik daag je uit!

Voorjaarsschoonmaak

In de regel vind/vond de grote schoonmaak altijd plaats in de weken voor Pasen. Het hele huis werd binnenstebuiten gekeerd. Overbodige spullen werden weggedaan, winterspullen opgeruimd en alles ging van de kant zodat er eens goed geboend en geschrobd kon worden. Om zo op ons paasbest fris en fruitig het lentefeest te vieren. Tegenwoordig geven we niet meer zo happig toe aan die opruim- en schoonmaakwoede. Zodra de eerste zonnestralen binnen schijnen gooien we ramen en deuren wel open, nemen de stof die extra goed zichtbaar wordt voor lief, en gaan naar buiten naar terras of speelweide. Binnen aan de slag komt later wel. Maar wanneer dan?

Overgangsfase

Dus nu kom ik met mijn eieren na Pasen. Want eens moeten we toch onder de loep nemen dat de winterjassen naar zolder kunnen, de tuinmeubels weer naar buiten mogen en de wintergarderobe ingeruild mag worden voor een lente outfit. En wees eerlijk, ook jij hebt vast en zeker al wat leuke voorjaarsitems gescoord. Zo komen er stiekem meer spullen binnen dan dat er spullen uitgaan en slibt heel voorzichtig je kast, kamer of woning dicht. Ineens is het dan genoeg, je kunt niet meer goed opbergen, kasten worden een zooitje en spullen staan ronduit in de weg. Tijd om toch die opruimwoede tot uiting te laten komen.

Opruimen; ik daag je uit

Daarom start ik opnieuw met een zogenaamde opruim-challenge. Nee, niet gelijk een hele grote schoonmaak, want dan haak je wellicht af. We doen het stap voor stap. Elke dag mag er minimaal 1 en maximaal 3 stuks aan rommel weg! Ongebruikte spullen, kapotte dingen, producten over de datum, spullen die er niet meer toe doen omdat je er uitgegroeid of ze ontgroeid bent. Heus, het mag allemaal gewoon weg! In de prullenbak (graag wel sorteren op glas, plastic, papier e.d.) of naar derden. Er iemand blij meemaken geeft een extra goed gevoel en met spullen 2e hands verkopen kun je extra sparen voor bijvoorbeeld je vakantie.

50 dagen

Dus doe je mee? Laten we dit 50 dagen doen. Ik begin vandaag en jij haakt in op moment dat je door dit blog geïnspireerd raakt. Noteer je start datum en de einddatum in je (digitale) agenda plus een paar ijkmomenten. Check elke 10 dagen hoe het gaat. Lukt het of blijft het dagelijks lastig om keuzes te maken? Of merk je dat verloop van tijd het je steeds gemakkelijker af gaat en er zelfs meer dan 3 dingen de deur uit gaan. Alles is okay, zolang je maar dagelijks heel even, vijf minuten maar, aandacht geeft aan het opruimen van overbodige zooi. Op naar een lege prullenbak 🙂

Check ook de pagina op Facebook Ruimte geeft rust. Ik zal regelmatig mijn ervaringen en foto’s posten. En heb je de challenge helemaal volbracht, laat het me weten met een leuke anekdote en foto. Je wordt beloond met het boekje Ruimte geeft rust 😊!

Laat me weten als er vragen zijn.

Succes met dagelijks opruimen. Op richting de zomer.

De kern van hoogsensitiviteit (HSP)

HSP de kern De gevolgen en randverschijnselen van hoogsensitiviteit, die vaak een negatieve bijsmaak hebben, zijn in de regel wel bekend. De kern van deze bijzondere en waardevolle eigenschap wordt niet altijd concreet genoemd. Ik doe een poging de kern van HSP in woorden te vatten naar aanleiding van een oefening tijdens de masterclass bij het instituut Gave Mensen. Dat wat niet gezegd wordt Wij, als Hoog Sensitief Personen (HSP), zijn als geen ander in staat te beluisteren wat in communicatie niet gezegd wordt. Stemnuances, klank, toonhoogte en lichaamstaal worden gemakkelijk waargenomen en hierdoor wordt de ander (geldt ook voor hulpverleners) doorzien. Ons zesde zintuig is beter ontwikkeld maar we zijn niet paranormaal begaafd. We zijn ons meer bewust van subtiele signalen uit de omgeving. Onze intuïtie is sterk, we kunnen sneller dan anderen aanvoelen of iets klopt of niet. En dus sneller zien of voelen welke richting iets opgaat. Bewust van onze innerlijke belevingswereld We zijn ons dus zeer bewust van ons denken, voelen en handelen. We willen graag harmonie bewerkstelligen en hebben een rijke fantasie, met oog voor detail. We zijn creatief in doen en denken. Naast de verbinding met creativiteit en harmonie hebben we die ook met de schoonheid der dingen. Daardoor kunnen we erg geraakt worden, net als door mooie muziek. Sferen en stemmingen van anderen kunnen we goed aanvoelen en we kunnen ons goed inleven in anderen. We hebben een rijke innerlijke belevingswereld en kunnen snel verbindingen leggen. Snel geboeid Als ons iets boeit, en dat kan snel gebeuren, kunnen we uren geconcentreerd met iets bezig zijn. We ervaren een honger naar kennis en informatie op gebieden die we interessant vinden. In ons werk vinden we kwaliteit en voldoening net zo belangrijk (soms belangrijker) als salaris. Daarbij zijn we zorgvuldig en accuraat en kunnen we fouten eerder signaleren. En voor problemen vinden we vaak snel verschillende oplossingen. Storingsfactoren uit de omgeving worden ook zeer sterk opgemerkt. We zijn gevoelig voor (hard) geluid, licht, drukte, pijn, geuren en andere prikkels. We kunnen zelfs de emoties van anderen voelen in ons eigen lijf. En naast een groot rechtvaardigheidsgevoel hebben we ook een ‘apart’ soort humor. Wij zijn erg gesteld op diepgang en echtheid in contacten. Wij zien als een visionair mogelijkheden, waar dat voor anderen nog niet zichtbaar is. We zouden de wereld graag willen verbeteren en zitten vol ideeën over hoe dat zou moeten 😊. Dus, hoogsensitiviteit is een hele waardevolle eigenschap. Ben er trots en zuinig op. De wereld heeft ons nodig. Zonnige groet, Claudy

Storm de stilte tegemoet

Stormachtige weken ‘Waarom het zo lang en hard waait?’ Omdat het tijd werd dat er iets in beweging kwam. Zelf ervoer ik de 1e twee maanden van 2019 als stroperig. Er kwam niets uit mijn handen en alles verliep stram en moeizaam. Maar kennelijk zat ook de rest van de wereld te wachten op een frisse wind om de boel in beweging te brengen. Soms is die heel verfrissend, om je hersenspinsels los te kunnen laten bijvoorbeeld, maar soms kan die wind aanwakkeren tot een windkracht 8 tot 10 en als heel (be-)dreigend worden ervaren. Zo bestormden jeugd een huis in Urk, verloor May haar stem tijdens de Brexit-onderhandelingen, gaat de wind gepaard met veel regen en worden er weer zandzakken gelegd en geven we een swiep aan de verkiezingen rondom het thema klimaat. De verzekeringsmaatschappijen zetten extra mankracht in om de hoeveelheid schades te kunnen verwerken. We zijn er dus vooral ook heel druk mee. Innerlijke (on)rust Tijdens al die weken met veel wind en regen probeerde ik me over te geven aan dat wat zich aandiende en goed voelde. Klinkt heel wollig en eenvoudig, maar zo makkelijk blijkt het niet. Vooral van binnen nam de wind in kracht toe en was en is het behoorlijk onrustig. Ik neig als hooggevoelige perfectionist om daar grip op te krijgen. En dus ging ik veel nadenken en mezelf ter verantwoording roepen. Grrr, wat baalde ik van mezelf. Gelukkig durfde ik een kleine knoop door te hakken en besloot de maand maart ‘niks te moeten’, voor zover dat gaat met man, kind en zorg voor ouders. En ik zocht de wind aan zee op. Kijken naar de dreiging die dan van de zee uitgaat, het ondergaan van de harde windstoten waar je gewoon geen controle over kunt hebben. Me overgeven aan de flow van de dag en me voeden met inspirerende boeken en gezelschap. Nu ik de stilte al een klein beetje tegemoet zie komen voel ik dat er ‘iets moois’ staat te gebeuren en dat er dadelijk werk aan de winkel is. Maar hé, stapje voor stapje. Je hoort het wel. Storm de stilte tegemoet Storm de stilte tegemoet, die tekst stond op een van de vele kaarten die ik kocht afgelopen jaar tijdens mijn persoonlijke challenge om elke dag een analoge kaart op de bus te doen. Hoe mooi en waar is dat! Want na iedere storm of orkaan waarin van alles gebeurt of we nou willen of niet, gaat de wind weer liggen. Rust en stilte dalen dan over ons heen. We kunnen de opgelopen wonden likken en de schade opnemen. En vooral weer vooruit kijken en nieuwe plannen maken door wat zich juist dan, in de stilte na die storm, aandient. Ben reuze benieuwd wat dit jou gaat brengen. Zonnige groet, Claudy

Beïnvloeden en voelen van energie

Als hooggevoelig persoon besef ik maar al te goed dat je de energie rond je heen kunt voelen. Energie van anderen, de omgeving, de spullen, de sfeer en ambiance. Die invloeden kunnen positief en helaas soms ook negatief doorwerken op mij als persoon. Ik merk dat aan mijn stemming, mijn energie en ook aan fysieke uitingen. Zo kan ik me extreem energiek en fit voelen of juist heel down, besluiteloos en heb dan vaak last van fysieke klachten. Het lichaam is dus een meetinstrument en geeft duidelijke signalen. Goed om te weten en nog beter om daar ook naar te luisteren. Afgelopen maand was voor mijn gevoel een lege en sombere maand. In januari is er altijd een Blue Monday (de meest deprimerende van het jaar). Maar ik had de hele maand dat belabberde ‘Blue Monday’-gevoel. Terwijl ik fris en opgeladen na de feestdagen van start wilde gaan met allerlei nieuwe plannen en het coachen en begeleiden van mijn klanten weer op wilde pakken, stagneerde alles. Er werden veel afspraken door cliënten afgezegd waardoor er extra ruimte ontstond. Ruimte om nog meer te voelen hoe naar het is, dat er niks uit je handen komt, je niet vooruit te branden bent. En als klap op de vuurpijl ging het lijf meedoen. Dat werd nog een handje geholpen door een ingreep bij de tandarts en een bezoek aan de osteopaat. Rationeel wist ik natuurlijk dat alleen ik degene was die voor beweging zou kunnen zorgen. Maar wat ik ook probeerde het wilde maar niet vlotten. Gelukkig kun je ook een handje helpen om de energie in je omgeving beter te laten stromen. Ik ging opruimen. Een kast op kantoor maakte ik leeg, sorteerde spullen, deed weg wat er niet mee toe deed en er kwam plaats voor de spullen die ik daar graag wilde hebben. Dat deed ik ook met een kleine opbergruimte op zolder. De inspanning was groot en gelukkig was er ook een klein beetje sprake van een opgeruimd gevoel. Zeker toen mijn man en ik met een auto vol richting de kringloop reden. Maar het was nog onvoldoende. Ons huis is al eens onderworpen aan Feng Shui experts. Alle ruimtes zijn qua ligging en gebruik beoordeeld en daar waar nodig van kleine aanpassingen voorzien. Vaak door een net iets andere inrichting met kleur of materialen. Dit heeft al voor een betere geleiding van de levensenergie in de omgeving gezorgd. Maar er is ook nog iets wat niet zichtbaar is en we wel kunnen voelen. De zogenaamde wateraders die door de aarde onder onze huizen en kantoren stromen. Ook die kunnen voor behoorlijk wat verstoringen zorgen. Een wichelroedeloper kan ze opsporen en indien nodig ernstige verstoringen ontstoren. In 2007 lieten we dat al eens doen. Maar ik voelde dat het tijd werd voor een check-up vanwege alle onrust in en rond huis/kantoor. Het bezoek van de wichelroedeloper leverde goed en slecht nieuws op.  Het slechte nieuws was dat onze ont-stoorders verkeerd stonden al geruime tijd. Het verschil was direct aantoonbaar door de beweging van de wichelroedes. Het goede nieuws was, dat die ont-stoorders nog prima dienst deden, mits goed geplaatst natuurlijk, en dat een groene zone (dat is een positieve bron) groter was geworden. Over een paar dagen zou het verschil voelbaar moeten zijn. Als HSP-er voelde ik direct dat er al iets veranderde. En ik kan je zeggen, dat voelt gelijk stukken beter en energieker. Ik ben heel benieuwd waartoe het aanspoort en wat het gaat brengen. Zonnige groet, Claudy
opruimen in de lente

Dit is wat ik doe

Afgelopen week liet ik opnames maken voor een nieuw ondernemersportret voor op mijn website. In beeld brengen wat ik doe en waarom. Allemaal gesneden koek dacht ik. Maar toch, als je daar ineens over na moet denken en het in woorden en beelden wilt vatten, blijkt het lastiger dan je denkt. Opschrijven helpt om daar inzicht in te krijgen.

Van nature:

  • Schep ik orde in de chaos, ja ik ben een organisatietalent
  • Pik ik snel signalen op zodat ik intuïtief kan werken o.b.v. mijn hooggevoeligheid en onderbuikgevoel
  • Houd ik van logica en eenvoud en komt mijn boerenverstand goed van pas, zowel zakelijk als privé

Ik breng graag orde en structuur aan in een omgeving waar dat nodig is en als daar om gevraagd wordt.

Mijn persoonlijke missie: iedereen overtuigen dat een opgeruimde, schone, passende en geordende omgeving, je een solide basis biedt om van daaruit te leven, te werken en je idealen na te streven.

Ik bedoel dan niet perse een hele cleane strakke omgeving. Want ik weet zeker dat niet iedereen zich daar prettig bij voelt, ook ik niet. Waar het om gaat is dat je omgeving jou dient om er lekker in te kunnen leven en werken. Dat je niet hoeft te zoeken naar spullen, je niet struikelt over rommel, je zicht niet vertroebelt door viezigheid en dat er ruimte is voor ontspanning of nieuwe dingen en dat je er daar prettig voelt.

In de huidige tijd is ons hoofd vaak te vol! We hollen achter feiten en onszelf aan, worden geleefd, streven naar het perfecte plaatje en raken soms even het overzicht kwijt of verliezen zelfs de controle. Met man en macht proberen we dat overeind te houden. Soms uit zich dat in perfectionisme en doen we nog harder ons best om alle ballen in de lucht te houden. We proberen ons beter te voelen door spullen te verzamelen of geven onszelf volledig over aan online gedoe.

Laten we zeggen: Je krijgt het gewoon niet meer op een rijtje, niet fysiek in je omgeving en niet in je hoofd. Dat wil je wel maar je weet niet waar te beginnen. Op je werk worden deze signalen vaak het eerst duidelijk. Je manager of een collega spreekt je er voorzichtig op aan en je gaat wellicht geïrriteerd gedrag vertonen. Het welbekende korte lontje. Iedereen ziet het gebeuren alleen jij nog niet.

En wat fijn als ik dan mag aantreden om je te komen helpen. Als coach op de werkplek om samen met jou aan de slag te gaan en orde op zaken te stellen. Dat voelt veilig en je wilt eigenlijk niks liever dan weer grip krijgen op je werk. Door fysiek te gaan opruimen, stapels weg te werken, keuzes te maken in werkzaamheden, je planning onder handen te nemen, prioriteiten aan te brengen in je acties en je inbox eens helemaal leeg te maken, komt er als vanzelf meer ruimte en overzicht. Er ontstaat meer ruimte om je werk te kunnen doen en zicht te houden op wat er vandaag van je verwacht wordt. Het allermooiste van dit avontuur is dat je nu ook beter je gedachten kunt gaan ordenen en dat je hoofd stukje bij beetje leger wordt. Er komt meer rust in de tent. Nu kun je ook beter gaan reflecteren. Want hoe is het toch mogelijk dat het zover gekomen is? En hoe kun je dat in de toekomst voorkomen? Op die en andere vragen weet alleen jij het antwoord. Het is heel plezierig om je daarbij te kunnen helpen en inzichtelijk te maken waar jij staat. Maar ook om te zien dat je jouw talenten nog beter leert kennen, net als je valkuilen en dat je beseft dat er ook grenzen zijn die je mag bewaken. Het voelt goed om een bijdrage te kunnen leveren aan jouw persoonlijke ontwikkeling en ik geniet elke keer weer van het resultaat. Want jij gaat ervan stralen!

Samen daarover sparren, zo nu en dan de puntjes weer even op de i zetten, geeft lucht en helpt je om fris en fruitig je werk, en ook je dagelijks leven, telkens weer even een boost te geven. Zo houd jij de regie over jouw leven.

Mocht je mijn hulp nodig hebben dan weet je me te vinden.

Zonnige groet,

Claudy

PS Stel heel eenvoudig orde op zaken, door je boerenverstand te gebruiken 😊!

Een heel blanco jaar in het vooruitzicht

Januari, heel langzaam worden de dagen ietsje langer. De donkerte en stilte overheersen nog. Zeker na de vaak drukke en feestelijke dagen rondom kerst en oud en nieuw. De winter is bij uitstek geschikt om je naar binnen te richten, stil te worden en je te bezinnen. Op wat? Dat is niet aan de orde. Juist door niks te doen, niets te moeten en je misschien zelfs te vervelen, komt er als vanzelf van alles boven drijven. Laat het gebeuren. Voel het, ervaar het en laat los wat er niet meer toe doet. Jij als HSP kunt dat als geen ander. Profiteer daarvan. Dan blijven er hersenspinsels over waar je misschien het komend jaar iets mee wilt doen. Een mooi vooruitzicht. In het volgende jaargetijde is het vroeg genoeg om die zaadjes daadwerkelijk te planten. Nog even geduld. Mijn verhaal: Op de eerste dag van het nieuwe jaar wilde ik maar één ding: de zee zien, met het zand onder mijn voeten en de wind door mijn haren. Ondanks dat wij proberen de feestdagen eenvoudig en met weinig verplichtingen door te brengen, was het afgelopen december toch best druk. Ik kwam tot de conclusie dat thuis zijn en daar mensen ontvangen beter is voor mijn gestel. De energie in ons huis vullen we zelf en het eten bereiden we met de ingrediënten die we goed kunnen verdragen. Als je als HSP gevoelig reageert op voeding en op sferen dan is dat best een dingetje rond die feestdagen. En zo houd je dan de regie in eigen hand. Het jammere is dat ik juist tijdens die dagen niet of nauwelijks toe kwam aan een stukje zelfreflectie. Wel zag ik kans om de nodige taken van mijn todo-lijstje af te werken, dat gaf gelukkig een opgeruimd en voldaan gevoel. Maar de behoefte van terugblikken en vooruitkijken bleef knagen. Met een paar dagen zee in het vooruitzicht wist ik dat dit alsnog goed zou komen. De terugblik leverde een aantal hoogte- en dieptepunten op. Er waren wat lichamelijke ongemakken met behoorlijk veel pijn. De groepstherapie op de afdeling SOLK (Somatisch Onvoldoende verklaarde Lichamelijke Klachten) bleek toch niet de juiste weg en kostte me meer dan het opleverde. De begeleiding zag dat ook en stelde voor om ermee te stoppen. Zij waren nog lang niet zover dat ze met HSP uit de voeten konden en stelde voor dat ik naar een orthomoleculaire arts zou gaan om meer balans in mijn lijf te krijgen. Gelukkig heb ik al hulplijntjes in het alternatieve circuit die mij uitstekend helpen. Ook heb ik moeten constateren dat sommige zaken eindig of aan verandering onderhevig zijn. Vriendschappen, zakelijke betrekkingen, familieverhoudingen en werk. Hier en daar werd afscheid genomen of werden lijntjes doorgeknipt, soms op natuurlijke wijze, bewust en onbewust. Hoe dan ook, dat doet pijn maar blijkt nodig om vooruit te kunnen komen. Gelukkig waren er ook hoogtepunten in 2018! Het vieren van onze koperen bruiloft met een paar wederzijdse vrienden op een mooie locatie vlakbij zee. En eindelijk kon ik het schrijven van mijn boek afronden. Op 30 november zag het boek Mijn boerenverstand & ik het levenslicht. De doop in een stal tussen de koeien was voor mij de kers op de taart na twee jaar buffelen. Ook genoot ik van vier weken vakantie aan de Nederlandse kust met veel zon en van voorstellingen en hockeywedstrijden van mijn dochter. Al met al kijk ik tevreden terug. Kan concluderen dat ik letterlijk en figuurlijk een jasje heb uitgedaan. Mijn innerlijke houding en kijk op het leven blijken anders te zijn. En het jasje dat ik in 2017 uitdeed door zomaar negen kilo af te vallen blijkt goed te passen omdat het zo is gebleven en ik me er goed bij voel. Allemaal positieve bijdragen die mij sterken om 2019 met open armen te ontvangen. Een jaar waarin ik niet meer degene ben die dingen hoef op te lossen en verdere veranderingen zal ondergaan, zo werd mij ingefluisterd :). Een aanlokkelijk vooruitzicht. Als mens en als HSP blijf je altijd in beweging, zoekende naar telkens de juiste balans. Zodra je denkt die gevonden te hebben is er alweer een nieuwe uitdaging die om de hoek komt kijken. Schroom niet en pak die kans. Want op die manier kun je groeien en je hooggevoeligheid nog beter integreren in jouw leven. Ik wens met een fijn gevoel jou een mooi en gezond nieuwjaar toe! PS En? Wat heeft jouw zelfreflectie de afgelopen dagen of weken opgeleverd? Welk vooruitzicht heb jij voor jezelf gecreëerd? Zonnige groet, Claudy Tip: koffie ochtend met gelijkgestemden in Oisterwijk.
opruimen in de lente

Wat heb je echt nodig?

We schrijven 19 december, twee dagen voor de kortste dag van het jaar. Dan gaat de winter officieel beginnen. Tijd voor warme kleding, stevige dichte stappers die tegen sneeuw kunnen en dikke winterjassen met handschoenen. Meestal ligt dit allemaal al paraat na de kledingwissel, wachtend op de eerste vorst en winterse neerslag.

Maar ik moet bekennen dat dit nu bij mij niet zo is. Ja, de meest luchtige zomerkleding is verhuisd naar de onderste regionen van de kast en de lange mouwen liggen nu op grijphoogte. Echter zit de echte winterkleding nog netjes opgeborgen, in een dichte opbergbox op zolder. Het weer was er het afgelopen najaar niet echt naar en de agenda zorgde voor andere prioriteiten. En doordat de boxen niet zijn uitgepakt, het inmiddels ook best al fris is geweest, kom ik er achter dat wat ik nu heb aan kleding, eigenlijk al voldoende is. Je hebt dus veel minder nodig dan je denkt. Dit is weer een mooie bevestiging, ook voor een professional organizer als ik.

En nu zo richting het einde van het jaar worden alle losse eindjes afgewerkt. De kerstversiering is aangebracht. Die wisseltruc vond wel doorgang. Ik heb direct wat spullen uitgezocht die niet meer gebruikt worden en daar een ander blij mee gemaakt. Mijn kantoor was ontploft rondom de datum van de lancering van mijn boek. Ook dat is achter de rug en alles is nu netjes opgeruimd. De administratie is op orde tot op heden en de agenda voor komend jaar (bijna) nog maagdelijk wit en slechts gevuld met belangrijke data zoals verjaardagen. Ben helemaal klaar om af te schakelen rond de feestdagen, om de stilte op te zoeken en heerlijk thuis te zijn met degenen die me lief zijn. Niks moet, en er is maar weinig nodig om kerst te vieren.

Wat is er echt nodig?

Pure eenvoud deze mini kerststal

Geen pracht en praal of eindeloze luxe diners. Nee, wij houden het bij kaarslicht, haardvuur, thee of een wijntje, goed gezelschap, thuis op de bank, met elkaar, mijmeren, stil worden, wandelen, winterkost en traditiegetrouw de garnalencocktail 🙂

Er is maar weinig nodig om te kunnen genieten en om lekker te kunnen leven. Goed om daar zo nu en dan even bij stil te staan. Kerst is daarvoor een uitgelezen moment.

Mooie dagen toegewenst!

Zonnige groet,

Claudy

Prikkels van de herfst

De zomer is ineens klaar. Heel abrupt dient de herfst zich aan. Dat gaat met prikkels gepaard. Regen, wind, vallende hazelnoten, groen dat langzaam kleurt richting warme herfsttinten. We blijven nu liever binnen bij een open haard met een warme kop thee of koffie. Zomerspullen kunnen weer opgeborgen worden. Dat noopt tot opruimen en herschikken van spullen maar ook van gedachten. Misschien anders, nu het herfst is, maar ook dan is er een beweging in jezelf gaande en als hoogsensitief persoon voel je die herfst prikkels krachtiger. Ik weet dat er een groot aantal HSP's last heeft van een herfst-dip. Niet fijn. Zorg dan extra goed voor jezelf door bijv. vitamine D te slikken en je te voeden met warmte. Een zonvakantie, herfst-maaltijden en een warm (voeten)bad doen wonderen. Ook lekker wandelen door de bossen en genieten van mooie herfstkleuren kunnen helpen net als uitwaaien langs de kust. Die herfstwind kan bijdragen om mentale zaken los te laten. Mijn verhaal: De eerste regenachtige zondag van de herfst. Het is donkerder, kouder. Er is zware wind en regen op til. Typische herfstprikkels waarvan je somber zou kunnen worden. Ik vind het juist wel lekker en dompel me extra onder door klassieke muziek op te zetten terwijl ik het rijk alleen heb. Een mooi moment om die prikkels eens goed te laten doordringen en te voelen. Ineens was er behoefte om spullen die gebruikt werden in de zomer weg te zetten en hier en daar wat op te ruimen. Wegdoen staat voor loslaten, zoals ook herfst (planten en bomen laten hun bladeren los) voor loslaten staat. En gelijk in actie komen voelt dan heerlijk. De afgelopen weken heb ik me ondergedompeld in warme baden, ontspanningsoefeningen, vitaminen en rust. Noodgedwongen omdat mijn pijnklachten van afgelopen zomer terugkwamen en er nu wel een kaakontsteking werd geconstateerd. Pijnstillers, antibiotica, probiotica, wortelkanaalbehandeling, verdoving, dikke wang en veel pijn zorgen er nu voor dat andere bekende lichamelijke uitwerkingen zich aandienen in periode van herstel. Ik had geen keuze, ik moest hier doorheen hoe naar ook. En ook dit zorgt voor nieuwe inzichten. Mijn hooggevoeligheid zit kennelijk diep geworteld en sommige kanalen sterven nu dus af. Die hebben hun dienst gedaan. Tijd voor nieuwe fase! Inmiddels ben ik gestart met een groepstherapie op de afdeling SOLK (Somatisch Onvoldoende verklaarde Lichamelijke Klachten). Ik ben ervan overtuigd dat mijn lichamelijke ongemakken voornamelijk een uitwerking zijn van al die prikkels waar ik zo extreem gevoelig voor ben. En je zorgen maken waardoor je stresslevel piekt is dan verre van helpend. Deze therapie kan de klachten niet wegnemen maar er wel toe bijdragen om anders met die klachten om te leren gaan, of ze misschien zelfs te kunnen voorkomen. Yes, daar ligt mijn doel en daar woorden aan geven is mijn huiswerk voor vandaag terwijl ik geniet van deze herfstachtige zondag. Wordt vervolgd ……… Ben benieuwd of jij last hebt van de prikkels die de herfst met zich meebrengt. En wat doe jij om je in de herfst staande te houden? Zonnige groet, Claudy Tip: inspiratie ochtend met gelijkgestemden in Oisterwijk.

Veerkracht van een hoogsensitief persoon

Je kabbelt voort als hoogsensitief persoon, deinen op de flow.  Je laat je mee stromen met het gevoel van zomer, vakantie en vrijheid. Zo lijkt het, want je ervaart toch pieken en verliest als hoogsensitief persoon zo nu en dan energie, al was het maar door de hitte. Onder de mensen kun je dat misschien nog camoufleren maar eenmaal op je eigen eilandje, kun je zomaar flink geconfronteerd worden met jezelf: je hoogst eigen hoogsensitief persoon. Mijn verhaal: Het is de een na laatste dag van mijn vierweeks verblijf in Zeeland. Weken vol zon. Helaas maar twee weken samen met gezin, vanwege perikelen op het werk van manlief. Daardoor werd er veel heen en weer gereisd wat het ietwat onrustig maakte. Eind van mijn tweede week werd ik geconfronteerd met extreme kies/kaak/aangezichtspijn. Na bezoek aan tandarts in Zeeland en mailcontact met eigen tandarts was pijnstilling het beste. Pas na een paar dagen was pijn onder controle en zonder pillen lukt het nog niet. En dat heeft natuurlijk zijn uitwerking op de rest van mijn lijf. Als hoogsensitief persoon weet ik inmiddels dat de gevolgen van iets, vaak nog lastiger zijn dan de kwaal zelf. Ik zal nog een dag of tien door moeten bijten voordat eigen tandarts ook weer terug is van vakantie. Echt top voel ik me niet maar desondanks best aardig in vakantie stemming. Vier hele weken, dus ik dacht ik ga meters maken met mijn boek. Iets wat ik me zo voorgenomen had voor de vakantie. Ten delen heb ik dat ook gedaan door redigeerwerk te verwerken. En door de openstaande vragen nog eens goed te overdenken. Maar ik liep vast, in gedachten en in de uitvoering. Geen passie of energie om het aan te pakken. Er speelde maar steeds een zin door mijn hoofd; ‘het roer moet om, tijd voor iets nieuws’. Maar hoe dan? Dat was het thema van de afgelopen weken. En vanochtend was daar ineens het zware en droevige gevoel. Ik noem het vooral eenzaamheid, helemaal los van alles en iedereen. Het voelt verdrietig en ellendig. Helemaal op mezelf terug geworpen. Ik mis dan een vriend of vriendin, iemand om dit mee te delen. Een gelijkgestemde die vooral luistert en ervoor zorgt dat de zinnen even verzet kunnen worden. En tegelijkertijd besef ik dat het heel lastig is voor mij om contact te maken. Juist vanwege die extreme hooggevoeligheid en het ontbreken van de juiste raakvlakken. Ik ga zo naar het strand om dit gevoel nog even extra te doorleven en het daarna in de wind los te laten op de golven van de zee. Dat klinkt misschien raar maar dat voelt goed. Omdat ik dan juist besef dat ik het ook zelf ben die het heft in eigen hand heeft en bepaal hoe en waar ik de draad weer op ga pakken. En dat zou nu zomaar een andere route kunnen worden. ‘Het roer moet om, het is tijd voor iets nieuws…’. Een andere invulling van mijn dagelijks leven, omdat ik, als hoogsensitief persoon een waardevolle bijdrage wil leveren passend bij mijn talenten en binnen mijn grenzen. Het boek, dat echt bijna af is, lijkt de afronding van wat was. De weg er naar toe was het belangrijkste proces. Het vervolg gaat afwijken van wat al jaren vertrouwd was. Meer creatief, meer verzachtend, meer luisterend, meer vertrouwelijk, meer ontspannend, back to my roots, puur, met aandacht en oog voor schoonheid. Wordt vervolgd ……… En jij? Heb jij als hoogsensitief persoon nog nieuwe inzichten opgedaan tijdens je vakantie? Zonnige groet, Claudy Tip: inspiratie ochtend met gelijkgestemden in Oisterwijk.
opruimen in de lente

Veel te veel ingepakt!

Ik had het kunnen weten. Ook dit jaar had ik veel te veel kleding ingepakt voor mijn vakantie. Ik ging vier weken. We blijven in de zomer altijd in Nederland dus heb ik voor koude en warme dagen spullen nodig. En we gingen dit jaar met twee auto’s, want manlief moest ook een aantal dagen naar de zaak. Dus redenen en ruimte genoeg om veel, veel te veel mee te nemen.

Tijdens het inpakken was ik nog best kritisch door bijvoorbeeld niet te veel nette kleding en nagenoeg geen sportkleding mee te nemen. Ook keek ik naar kleding die ik goed kon combineren en besloot ik om sommige kledingstukken weer terug te leggen in de kast. Waarom? Omdat ik wist dat die stukken waarschijnlijk ongedragen retour zouden komen. Op het allerlaatste moment kwam er twijfel en bedacht ik dat het toch handig was om een paar stuks kleding nog toe te voegen. Het leek allemaal acceptabel. En toch hangt de kast in het chalet vol met ongedragen spullen. Het weer heeft hieraan bijgedragen, want de afgelopen weken waren tropisch dus verder dan badkleding en luchtige kleding kwam ik niet. En hetgeen ik droeg werd zelfs tussendoor (met de hand) gewassen.

Te veel kleding mee op reis

Ik ga op reis en neem mee….. teveel!

Wie houd ik nu voor de gek? Precies, mezelf. Want hoeveel kleding heeft een mens eigenlijk nodig? Vrij weinig blijkt nu. En ik weet zeker dat jij ook veel minder nodig hebt dan wat er nu bij jouw in de kledingkast hangt. Hoeveel van je kleding doe je echt regelmatig aan? Door deze vakantie ben ik opnieuw met mijn neus op de feiten gedrukt. Alleen kleding die ik graag en regelmatig draag mag plek innemen in mijn kast en dus ook in mijn koffer.

Wil je zelf ook de proef op de som nemen? Verzamel dan alle(!) kleding die je vaak en graag draagt in een bepaald gedeelte van je kledingkast. Waarschijnlijk kom je snel tot de ontdekking dat je daartussen eigenlijk als eerste je dagelijkse outfit zoekt. Een enkele keer aangevuld met een kledingstuk uit het andere gedeelte, of misschien zelfs met een pas aangeschaft nieuw kleding stuk.

Over anderhalve maand kan de zomer//winter-wissel weer plaatsvinden. Ik dacht dat ik altijd al kritisch was als professional organizer. Maar ook ik kan volgens mij flink aan de slag met ruimen en ont-spullen. Zo zie je maar, zelfs als expert moet je zo nu en dan pas op de plaats maken en even een kijkje in eigen keuken nemen.

Een ding is zeker, er hoeven bij thuiskomst niet veel wasjes gedraaid te worden. Dus alles is weer snel opgeruimd.

En jij? Alles alweer op orde na je vakantie? Of heb je vakantie nog tegoed? Mocht je nog gaan doe dan je voordeel met dit blog.

Zonnige groet,

Claudy

Tip: Een koffer voor een week pakken is voldoende, zeker als je tussendoor kunt wassen. Denk aan combineren van kledingstukken en aan wat lekker zit tijdens je reis. Dan zit je altijd goed.

Hitte-plan van kracht voor HSP-ers

Help een hitte-golf! Als hooggevoelig persoon ben je gevoelig voor verschillende soorten prikkels. Dat kunnen omgevingsfactoren zijn. Bijvoorbeeld een te koude, warme of vochtige omgeving. Op dit moment spreken we van een officiële hitte-golf in Nederland. Voor de meesten een heerlijke aanleiding om plezier te maken in het zwembad of verkoeling te zoeken aan het strand. Lekker luieren en het vakantiegevoel toelaten. Maar als je als HSP-er last hebt van die hitte, net als veel ouderen of mensen met overgewicht of hartklachten, dan zijn dit soort dagen een extra uitdaging. Daarom is het hitte-plan van kracht. Normaliter is het goed om als HSP-er te accepteren welke prikkels er zijn en jou beïnvloeden. Reëel aanvaarden wat die met je doen en het daarna loslaten. Klinkt eenvoudiger dan het is, ik weet het. Maar heb de intentie om ze los te laten. Soms is het beter om uit een bepaalde situatie te stappen, bijvoorbeeld als er te veel lawaai is waardoor je je helemaal niet meer kunt concentreren. Maar soms moet je nu eenmaal ergens zijn waar het is zoals het is. Aan de hitte in Nederland is nu even niet te ontkomen. Je kunt aanvaarden dat het zo is en dat het vanzelf weer voorbij gaat. Het is zoals het is. Maar je kunt wel degelijk enkele maatregelen nemen waardoor het voor jou acceptabel wordt. Blijf zoveel mogelijk binnen en uit de zon. Vermijd de hitte. Zorg ook voor voldoende zonwering van je woon- en werkomgeving. Een airco doet wonderen maar voorkom een te groot temperatuurverschil. Voel je niet te veel gevangen in de situatie. Doe wat wel kan en mogelijk is. Slapen op het heetste moment van de dag kan plezierig zijn. Dat doen ze in het Zuiden van Europa ook. Leg de lat beduidend lager en doe alleen wat echt nodig is. Je kunt je actieve uren verleggen. Sta indien nodig eerder op en werk tot een uurtje of twaalf. Zorg extra goed voor jezelf. Drink veel water en eet op vaste tijden gezonde maaltijden. Zorg voor extra ontspanning na inspanning. Het lijf moet al hard genoeg werken om het qua temperatuur in balans te houden. De avonden zijn lang en zwoel. Juist dan is het aangenaam om buiten te zijn. Genieten in de schemer van de stilte en de koele lucht. Houd je hoofd koel, het is zoals het is. PS heb je nog tips voor de HSP-er om deze hittegolf te overleven, laat het gerust weten! Zonnige groet, Claudy
opruimen in de lente

Proefwerk-week; kwestie van goed plannen!

Na half juni breekt voor de meeste scholieren een stressvolle tijd aan. De zogenaamde proefwerkweek. Het zijn de laatste loodjes aan het einde van het schooljaar. Misschien hangt er veel van af, of je bijvoorbeeld overgaat of niet. Het is en blijft een stressvolle periode omdat je in een korte periode de nodige stof moet kennen.

Hoe ga je dat overleven? En hoe ga je ervoor zorgen dat je alle kennis straks paraat hebt? Heel eenvoudig. Door op tijd te beginnen. Een kwestie van goed plannen. Daarbij is het eerst van belang dat je weet wanneer je welk vak hebt en welke stof je per vak moet kennen. Als je daar zicht op hebt ga je prioriteiten stellen. Welke vakken wegen voor jou het zwaarst? Het kan zijn dat je voor bepaalde vakken een hoger punt nodig hebt of dat je sommige vakken maar moeilijk vindt om te leren. Terwijl andere vakken je juist heel gemakkelijk afgaan. Geef de vakken die extra aandacht nodig hebben voorrang. Vervolgens is het handig om een inschatting te maken van het aantal uren die je nodig hebt per vak om alle stof door te nemen. Zo, en dan heb je alle praktische informatie verzameld om met een planning te kunnen starten. En doe dat nu. Hoe eerder je begint, hoe beter.

plannen is toverwoord

Een goede voorbereiding is het halve werk

Leren is ook het feest van de herhaling. Hoe vaker je de stof door kunt nemen hoe meer er blijft hangen. Er zit ook verschil in de vorm van leren; lezen, samenvatten, stampen of oefentoetsen maken. Welke vorm van leren past het beste bij jou? Houd je daaraan vast. En roep indien nodig hulp in van anderen, voor extra uitleg of voor het overhoren van de stof.

Het klinkt allemaal vrij simpel, het maken van een planning. Maar het allermoeilijkste komt pas als je daadwerkelijk de planning gemaakt hebt en je misschien al begonnen bent met leren. Want het aller- allermoeilijkste van een planning is om je aan een gemaakte planning te houden. Plannen van leren zet je in je agenda en is daardoor een afspraak met jezelf. Afspraak is afspraak. En houd je daaraan. Het gaat hier om consequent en sterk zijn. Je dient verleidingen te weerstaan en uitstelgedrag te vermijden. En dat is een grote uitdaging. Want social media ligt continue op de loer om je af te leiden, naast de aantrekkelijke andere dingen rond je heen. Sta jij stevig genoeg in je schoenen om de uitdaging aan te gaan?

Dan wens ik je succes met plannen, je daaraan te houden, het studeren en later het maken van de proefwerken. Zie het als een mooie opmaat richting de zomer. Want die (in)spannende tijd wordt dan beloond met zo’n kleine twee maanden vrij zijn en de nodige ontspanning.

Zonnige groet,

Claudy

Handige weetjes voor een HSP

Als HSP ben ik continue op zoek naar handige tips en trucs die mij, en ook jou, kunnen helpen om in het dagelijks leven overeind te blijven. Inmiddels weet ik dat die handige weetjes helpend zijn, echter kun je die weetjes pas inzetten als je eerst je HSP volledig accepteert en toelaat in je dagelijks leven. Zo had ik laatst een heel fijn en bijzonder gesprek met Alda Reijnders. Zij wist direct mijn probleemstelling bloot te leggen. 'Je bent al een eind op weg, maar je zit nog in een struggle rondom je HSP. Jouw vraag is; Wat gebeurt er als je kleur bekend wat betreft je HSP? En welke gevolgen heeft dat dan voor je sociale leven?'.  Ai, dat was een soort linkse directe. Maar een treffend vertrekpunt richting ons mooie, diepgaande en waardevolle gesprek. Opnieuw praten over dat acceptatieproces en het durven toelaten en het bevestigen van zoveel dingen rondom HSP, die mij inmiddels wel bekend zijn, helpen me telkens weer een volgende stap te zetten in het hele acceptatieproces. En dan zit je beter in je vel waardoor je op het moment dat je even uit het lood geslagen wordt, terug kan vallen op die paar handige weetjes die je helpen om je te beschermen of weer te herstellen na het oplopen van een (kleine) deuk in jouw ware zijn. Ik som er graag een aantal voor je op: Om je te beschermen kun je je armen over elkaar doen, je jas dichtdoen, iets op je hoofd dragen (bijv een pet of je zonnebril), oordopjes of een koptelefoon gebruiken, een zijden hemd dragen, zware schoenen dragen, een stolp of een grote cirkel om je heen visualiseren of rond je navel talkpoeder gebruiken. En om weer meer te kunnen aarden, terug te komen bij jezelf en los te laten kun je gaan wandelen in de natuur, aan yoga, mindfulness of meditatie doen, je wentelen in warmte (sauna-zon-kruik-warm bad), douchen, je richten op je (buik)ademhaling met voeten op de vloer, werken in de tuin, genieten van schoonheid, rust nemen en relativeren. Om maar een paar dingen te noemen die mij in elk geval helpen. Misschien heb jij nog andere waardevolle tips? Laat ze dan weten door een reactie te plaatsen. Alle kleine beetjes helpen. Zonnige groet, Claudy PS Wil je er een keer over praten? Neem gerust contact op voor een inspiratiegesprek.

Eenvoudige aanpak bij HSP

‘Kunnen we een keer samen koffiedrinken? Ik heb namelijk je blog over hooggevoeligheid gelezen.’ Die eenvoudige vraag kreeg ik afgelopen weken een paar keer. En juist vanuit hoeken waar ik dit niet verwacht had. Wat blijkt; er wordt veel geschreven en gezegd over HSP, maar in de nabije omgeving stuiten HSP-ers vaak op onbegrip en durven ze er niet over te praten. ‘Hoe is het voor jou om HSP te zijn?’ Tja, het is nou eenmaal gewoon mijn zijn. Maar soms is het zo ontzettend lastig en is het een ware opgave om volledig te accepteren dat het is zoals het is. Gelukkig zijn er ook steeds meer mooie momenten, dingen die me raken. Mijn intuïtie die helpend is voor mij en voor de mensen die ik mag begeleiden voor Puur Structuur. Er is eigenlijk geen vast omlijnd plan. Want elk moment vraagt om de juiste input. Het is fijn om daarnaar te kunnen handelen. Kijken wat er nodig is en daarop insteken. Dat kan een luisterend ook zijn, spiegelen en sparren, structuur aanbrengen, opruimen of zelfs het maken van een businessplan. Het delen van ervaringen kan al het verschil maken. Met een hele belangrijke algemene deler: Dat het eenvoudig, simpel en logisch is. Alles wordt steeds ingewikkelder zo lijkt het, waardoor je door de bomen het bos niet meer ziet. Van het eenvoudig ordenen van opdrachtbonnen en het maken van een digitale takenlijst met signaleringssysteem worden complexe werkinstructies gemaakt. Die klinken als een klok en het ziet er heel professioneel uit. Echter volstaat voor mij een eenvoudige postbak(-vak) in waarin je steeds alles verzamelt en een waarvan je bijvoorbeeld een actiebak maakt. Een eenvoudige todo-lijst voor de acties van vandaag zijn meer dan genoeg reminders naast de afspraken in je agenda. Gewoon, luid en duidelijk. Consequent de dingen doen en van A tot Z afwerken helpen om grip te houden. Maak het dus niet ingewikkelder dat het is. En dat is zo fijn als je ook nog eens gevoelig bent voor allerlei prikkels. Hoe minder spullen, hoe meer ruimte, hoe fijner het is. Zonnige groet, Claudy   PS Wil je ook een keertje koffiedrinken? Neem gerust contact op.

Voordelen van hooggevoelig zijn

Hooggevoelig zijn kent gelukkig een heleboel voordelen. Vaak worden de lasten eerder benoemd en ook als zodanig ervaren. Zo jammer, want hooggevoelig zijn is juist heel krachtig, als je ervoor durft te gaan staan. Als je googelt op de voordelen van hooggevoelig zijn, krijg je diverse sites (bijv. artikel van Happinez) met mooie lijstjes. Een van de belangrijkste voordelen is je krachtige intuïtie. Hooggevoelig zijn en de kracht van intuïtie Als je hooggevoelig bent kun je eigenlijk feilloos aanvoelen wat juist is. Dat geldt voor alles. Je weet vanuit je buikgevoel wie voor jou okay is en welke keuze het beste voor je is. Van klein tot groot. In het dagelijks leven kom je regelmatig voor keuzes te staan. En heel vaak worden die keuzes onderbouwd met logica. Hoe fijn is het als je helemaal durft te vertrouwen op je intuïtie. Als je dat als kompas gebruikt zul je vast en zeker makkelijker laveren op je levenspad waar je uiteraard diverse uitdagingen tegenkomt. En het mooie is, dan kost het je veel minder energie. Go with the flow is veel aangenamer dan steeds een strijd aan te gaan met jezelf om te overleven. Ik zal een voorbeeld uit eigen ervaring met je delen. Toen ik jaren geleden op zoek ging naar een eigen huis zocht ik via funda.nl een aantal woningen binnen een bepaald budget en in een gebied waar ik me wilde vestigen. Er kwamen een paar dezelfde woningen uit met verschil in prijs en indeling. Ik zocht er een paar uit die ik wilde bezichtigen. Kijken dus, maar ik wilde vooral de woningen ervaren. Ik vond het belangrijk of het goed voelde als ik binnenkwam. Ik bezocht er uiteindelijk 3 en wist direct welke het moest worden maar dat hield ik voor me. Er werden toch nog enkele zakelijke gesprekken gevoerd over de voor- en nadelen en dat dan weer in combinatie met de prijs. Daarmee wilden anderen mij dus beïnvloeden. Want zakelijk gezien,wat betreft prijs en kwaliteit verhouding, was een andere woning interessanter. Ik heb het allemaal ondergaan en ik hield uiteindelijk voet bij stuk. Het werd de woning die voor mij direct goed voelde qua sfeer en indeling en ligging. Prijs was daarbij niet relevant omdat alle woningen betaalbaar waren. En wat was het een fijne plek! Nog steeds denk ik er regelmatig met warme herinneringen aan terug. Zo waardevol als je bij jezelf kunt en mag blijven. Maar ik realiseer me gelijk dat ik me toch nog te vaak laat leiden door externe adviezen, hoe goed bedoeld ook. Prima moment voor zelfreflectie en om thema Go with the flow vaker te benoemen. Want als ik me als een vis in het water voel is het leven zoveel fijner en soepeler. Dat gun ik jou ook. Zonnige groet, Claudy PS Behoefte aan een gesprek over hooggevoelig zijn en hoe je daarmee om kunt gaan? Neem gerust contact op.

Koud! Is ook zo’n externe prikkel.

Koud! Oostenwind met zon

Wat was het koud in februari 2018.

Het is lang geleden dat het zo koud is geweest in Nederland. Open vriesweer, koud met een zonnetje, is heerlijk en super gezond. De frisse koude lucht doet een mens goed en de vorst dood bacteriën en houdt een overkill aan insecten in toom. Maar die gemene oostenwind zorgde voor extreem lage gevoelstemperaturen. Extreme kou is een externe factor die voor een fijngevoelig iemand nog meer impact heeft. Kou slaat op je spieren waardoor je lijf volledig verkrampt. Zo toog ik naar mijn wekelijkse yogales in een oud fabrieksgebouw. Het was daar al weken koud en ik had me daarom extra warm aangekleed. Gedurende de les werd ik steeds strammer en kouder. Ik kreeg witte vingers en voelde dat het met een paar tenen dezelfde kant op ging. Onder een dekentje dan maar oefeningen doen en proberen om alle ledematen telkens weer te ontspannen. Maar helaas, eenmaal door kou gegrepen, schoot mijn lijf in een verkrampte toestand. En die bleek zo hardnekkig dat ontspannen van spieren die dag bijna onmogelijk was. Ook deed mijn huid pijn vanwege de kou. Zoveel impact kunnen dus externe omstandigheden hebben op iemand die van nature hooggevoelig is. Tegen kou kun je je kleden. Maar als je vanwege je gevoeligheid voor diverse materialen alleen maar katoen kunt dragen wordt dat een uitdaging. Veel laagjes over elkaar bieden nauwelijks voldoende bescherming. Binnen bij de kachel, bij voorkeur met een constante temperatuur, zorgen eerder voor een behaaglijk gevoel. En daardoor kun je weer makkelijker ontspannen en een teveel aan binnengekomen prikkels afvoeren. De impact van externe prikkels zit dus vaak in een alledaags hoekje. Er zijn ook tal van andere redenen waarom iemand het altijd koud heeft. In dit artikel lees je daar meer over. Gelukkig stijgt de temperatuur nu weer snel. Dat geeft de hoog-gevoelige burger weer moed. Op naar behaaglijke temperaturen. Zonnige groet, Claudy PS Behoefte aan een gesprek over hooggevoelig zijn en hoe je daarmee om kunt gaan? Neem gerust contact op.

Lijnenspel sporthal overweldigend

De winter nodigt uit om naar binnen te gaan. Dat geldt ook voor een aantal sporten. In de zaal worden hele competities uitgewerkt variërend van voetbal tot korfbal. Vandaar het felle lijnenspel op de vloer. Als moeder van een (zaal)hockeyende dochter ga ik natuurlijk regelmatig kijken. Maar o jee, de ambiance van zo'n zaal overweldigd me vaak direct. Heb jij dat ook als je een sportzaal of binnenzwembad betreedt? Je kunt overweldigd worden door de geur, het licht, het geluid of door de sfeer die er hangt. Elke zaal heeft door grootte en indeling een eigen uitstraling. Soms met een tribune gelijkvloers en soms kun je een verdieping hoger naar de wedstrijd kijken. Misschien ervaar je het anders als je daadwerkelijk speelt in zo'n zaal, je bent dan onderdeel van het geheel en herkent je eigen lijnen van het lijnenspel. Maar zodra ik als hooggevoelige een dergelijke zaal binnentreed, komen vooral de lijnen qua kleur en veelheid van het lijnenspel op de vloer met een ram ongefilterd binnen. Ik moet dan eerst wennen en mezelf stevig neerzetten. Want ik word er zelfs wiebelig en naar van. Er bestaan diverse tips en trucs op je af te kunnen sluiten. Stevig op beide voeten gaan staan en je richten op de ademhaling is er een. Je jas dichtdoen of je armen over elkaar heen vouwen sluiten je ook meer af net als het visueel plaatsen van een stolp. Misschien biedt hier het dragen van een zonnebril of oordopjes nog extra bescherming. Die heb ik eerlijk gezegd nog niet uitgeprobeerd. Maar alle kleine beetjes helpen uiteraard. Ik wil graag nog een voorbeeld van zo'n 16 jaar geleden met jullie delen. Een gezellig familie uitje, zwemmen met kleine kinderen. Samen met mijn broer en zijn twee zoontjes gingen we in een weekend naar een kindvriendelijk overdekt zwembad. Hij ontfermde zich over de oudste, ik over de jongste. Met zwemluier en een zwembroekje aan nam ik hem op de arm om van de kleedkamer de ruimte van het zwembad te betreden. We hadden er zin in.  Maar zodra ik die stap zette, zette mijn neefje zijn nageltjes in mijn arm en verstrakte direct. Dook weg tegen mijn borst en eigenlijk wilde hij daar die middag niet meer van vandaan. Ik voelde met hem mee. Ook ik was nooit fan van het zwembad. Ik ging liever naar een buitenbad. Zoveel impact kan een omgeving dus hebben op een mens, klein of groot. Met water, chloorlucht, felle kleuren, hel geluid of een kriskras door elkaar lopend lijnenspel. Heb je daar last van, kijk dan eens of een van de genoemde tips je hierbij kan helpen. Zo niet? Je hebt altijd een keuze, je hoeft er niet te komen. Voel wat voor jou het beste is en luister daar naar. Ben benieuwd naar jouw ervaring en mogelijke tips en trucs.  Zonnige groet, Claudy

Als je hoofd met je aan de haal gaat

hooggevoelig Heb jij dat ook, dat je hoofd met je aan de haal gaat? Je pikt van alles op, energieën en sferen van mensen en ruimtes. Onbewust sla je die op en heel langzaam ontstaan er vage lichamelijke klachten. Eerst denk je nog dat het komt dat je even niet lekker in je vel zit en dat het allemaal vanzelf wel zal overgaan. Ook al is er ergens een verontrust stemmetje in je hoofd dat iets wil zeggen maar wat jij niet wilt horen. ‘Okay’, zegt dan je lijf, ‘als je niet luisteren wil dan maar voelen’. En ineens heb je wel degelijk een klacht die kan variëren van een ontsteking in je lijf, koorts, huiduitslag, griep, verhoogde bloeddruk, geen eetlust, extreem moe of een stijve nek. Het weerhoudt je om gewoon dagelijks te kunnen functioneren. Het kan zelfs zo heftig zijn dat je niet eens kunt werken. Misschien ga je naar de huisarts en krijg je medicatie om de kwaal te sussen. Echter kan die medicatie ook nog eens bijwerkingen hebben waardoor de behandeling meer belastend is dan de kwaal. Je komt in een negatieve spiraal waardoor de knop van de actiemodus niet meer te vinden is en de knop van het denken op volle toeren staat. Zo vergaat het een hooggevoelig persoon maar al te vaak. En als HSP-er weet je wel dat dit zo werkt, incluis de fysieke uitwerking, maar de buitenwereld heeft geen idee. En dus word je maar al te vaak geassocieerd met de categorie zwak, ziek en misselijk. Ook niet echt een opknapper. Zo verging het ook mij afgelopen zomer. Ik schreef al eerder over die negatieve energieën in mijn blogs over Mindful Analysis. Daarna werd ik ziek. Ik zal je het hele verhaal besparen. Inmiddels ben ik 4 weken onderweg en is mijn lichaam nog steeds herstellende. En helaas gaat dat ook niet zonder slag of stoot. Als HSP heb je dus eerst te dealen met de oorzaak, de kwaal en daarna met de behandeling en de uitwerking daarvan. Door heftige reacties komt het lichaam in een stressvolle situatie terecht. Je kunt erg goed voelen, wat op zich een pré is, maar als het gaat om lichamelijke sensaties neemt het hoofd de leiding en gaat daar van alles over denken. Het legt mij volledig lam. Zo ellendig en niet helpend. Dus als iemand het uit-knopje weet van het hoofd dan hoor ik het graag. Mediteren, met hulp, en naar buiten gaan hebben mij enigszins geholpen. In eerste instantie geeft dat rust in het lijf. Maar het geeft me ook rust en ruimte om eindelijk eens ja te kunnen zeggen tegen dingen die ik zelf zo graag wil doen. Wat een ander daar ook van vindt of denkt. Nu alleen nog dat knopje voor de actiemodus vinden en vertrouwen hebben in mijn fysieke lijf. Zo op papier klinkt het allemaal heel simpel. De praktijk is toch echt anders. Maar goed, ook dit was weer een mooi leerproces voor mij dat ik kan inzetten tijdens mijn coaching en gesprekken met anders HSP’s. Dus ratio knop van het hoofd (het denken) mag uit en actiemodus om lijf in doen modus te krijgen mag aan. Ben benieuwd hoe jij dat doet. Zonnige groet, Claudy

Serieus? Overspannen?

Ongelooflijk, ik overspannen? Na ruim 6 weken tobben met diverse fysieke klachten variërend van een algeheel naar gevoel, drie blaasontstekingen tot een hoge bloeddruk, kreeg ik opnieuw de diagnose ‘overspannen’ voorgelegd door de arts. ‘Ga daar maar eens over nadenken’, zei hij bij het afscheid. Dit is me al een aantal keren eerder overkomen. Ook na diverse (soms vage) klachten die niet te herleiden waren, behalve dan dat er iets ingrijpends was gebeurd. Zoals; ontstekingen aan wortels van kiezen, verliezen van elementen, plaatsen van een implantaat, verliezen van een zwangerschap, een zieke vader, nieuwe medicijnen, narcose en verdoving, et cetera. Omdat klachten vaak niet te rijmen waren, was de conclusie op voorhand of na onderzoeken steevast dat het wel psychisch moest zijn. Jawel hoor, stressklachten die mogelijk leiden naar een 3e burn-out en nu dus de variant overspannen zijn. Op zich snap ik het wel. Want door dan al weken aan het tobben te zijn slaat de wijzer vooral door naar me zorgen maken en angsten. En ja, daar krijg je stressklachten van of ze vergroten de reeds aanwezige klachten verder uit. En toch, ik word er zo boos van. Voel me machteloos. Net alsof ik het allemaal maar verzin. Je voelt je werkelijk waar niet serieus genomen. Hoe slecht ik me ook voel, dat kan blijkbaar dus niet. Als ervaringsdeskundige met 2 burnouts achter de kiezen voel ik me toch aangesproken en ga ik nog meer nadenken; ‘Wat heb ik gemist? Waar ging het mis? Welke signalen van mogelijk overspannen zijn heb ik over het hoofd gezien?’ Want als ik het mis heb, stel ik helemaal niks voor met al mijn kennis en ervaring. En die gedachte helpt dan ook niet echt om weer op de rails te komen. Door schade en schande ben ik gelukkig ook wel wijzer geworden. Door alleen al volledig te beseffen dat mijn fysieke uitingen een andere oorzaak hebben. Ik weet als geen ander dat ik veel meer voel dan de gemiddelde mens, zowel in als rond mijn lijf. Gek genoeg krijg ik altijd wel complimenten van artsen die vinden dat ik het allemaal zo treffend kan verwoorden, van wat ik voel. Maar ja, ze kunnen er verder niks mee. Niet dat ik sta te springen op een medische molen maar toch wil ik dan een rationeel antwoord hebben op mijn vragen. En dat is dus nu opnieuw de grootste les. Dat antwoord ga ik niet krijgen vanuit de medische hoek. Zoals met zoveel dingen, het antwoord ligt bij mezelf. Ik weet eigenlijk heel goed hoe het zit maar zodra het lijf met me aan de haal gaat ben ik verloren. En dat is iets wat ik absoluut nog moet leren. Want er zullen zich telkens nieuwe situaties voordoen en er zullen ook andere fysieke klachten zijn. En zodra er toch een arts nodig is zal het hele circus weer opnieuw beginnen. Tot die tijd richt ik me liever tot het alternatieve circuit om te werken aan het zelfhelend vermogen en me te voeden met voldoende energie om mijn hoog sensitiviteit te kunnen ondersteunen. Zodat ik weer helemaal op mezelf kan en durf te vertrouwen. En me dan volledig inzetten met hetgeen ik doe; een luisterend oor en een coach zijn voor HSP-ers op de werkplek. Zodat zij in alle hectiek ook de rust en balans kunnen vinden om lekker te kunnen werken en te functioneren. Heb jij ook een dergelijke ervaring of wil je meer weten over mijn dienstverlening? Voel je vrij om een reactie achter te laten of om rechtstreeks met mij contact op te nemen (claudy@puurstructuur.nl) Zonnige groet,
opruimen in de lente

Maak werk overdraagbaar

In je werk heb je een bepaalde functie waarbij allerlei taken horen. Globaal is die functie vastgelegd in een functieprofiel. Die wordt meestal gebruikt tijdens sollicitatieprocedures. Je hebt dan vaak een goed beeld van de inhoud van de functie en de daarbij behorende verantwoordelijkheden. Maar als je voor het eerst in die functie gaat werken heb je vaak geen flauw idee wat je allemaal precies moet doen. Dan is het heel plezierig als er een collega je inwerkt. Soms is dat degene die je gaat opvolgen. Het is heel handig om te weten hoe die collega het werk steeds heeft uitgevoerd en waar je alle benodigde informatie kunt vinden. Soms nodigt een dergelijke inwerk- periode uit om enkele procedures eens vast te leggen of misschien wat aan te passen. Een frisse blik kan daarbij enorm helpen. Want uiteindelijk ga jij wel hetzelfde werk doen maar dan op jouw manier.

Als het zo gaat is dat een ideale situatie voor bedrijf en medewerkers. Echt de tijd en ruimte nemen om iemand volledig wegwijs te maken in een nieuwe functie. Maar soms is die tijd er niet, zoals wanneer er een collega op vakantie gaat. De hoognodige dingen, die door moeten lopen en echt niet kunnen wachten, worden dan overgedragen. Vaak met enige haast omdat er nog zoveel te regelen is voordat de vakantie ingaat. Vervelender wordt het als een collega ziek is. Dan is het van belang dat de meest urgente zaken door collegae worden waargenomen. Dat blijkt in de praktijk vaak roeien met de riemen die je hebt op dat moment. Gelukkig komt die collega na korte of iets langere periode gewoon weer terug zodat die het achterstallige werk kan wegpoetsen en voor cruciale vragen mag je hem of haar vast thuis wel even storen. Al het werk moet in die periode gedaan worden door minder mensen en dat levert stress op. Er is dan ook geen ruimte en tijd om stil te staan bij het feit dat werk kennelijk nog niet echt overdraagbaar is gemaakt.

Afgelopen weken heb ik helaas een paar keer vernomen dat er heel plotseling een collega van bekenden kwam te overlijden. Ineens wordt er iemand weggerukt uit het leven. Dat veroorzaakt veel verdriet en ontreddering. Zowel emotioneel als zakelijk. Want die persoon is er niet meer, je kunt niks meer vragen. Heel bizar. Verdriet en gemis kun je niet wegnemen maar wat zou het verlichtend zijn als werk eenvoudiger is over te nemen. In de situaties die ik meekreeg bleek dat echter niet het geval. Het werk was onvoldoende overdraagbaar gemaakt wat leidde tot stressvolle situaties en onopgeloste vraagstukken. Dat is echt een gemiste kans. Dit zijn natuurlijk hele extreme situaties maar toch, het noopt tot nadenken.

Tijdens elke begeleiding die ik doe op werkplekken kom dit thema gelukkig aan bod. En inderdaad, daar is meestal niet of nauwelijks over nagedacht. Het hoeft niet allemaal tot in detail, maar alleen al het nadenken over hoe je het werk overdraagbaar kunt maken schept inzicht. Je kunt je bijvoorbeeld bij het opslaan van documenten telkens afvragen “Waar zou iemand anders dit logischerwijs gaan zoeken en onder welke naam?”. Sommige procedures kunnen schriftelijk vastgelegd worden zodat het een naslagwerk wordt. Maar dat is allemaal van functie tot functie verschillend. Denk er maar eens over na of jouw werk zo door iemand opgepakt zou kunnen worden in geval van nood. Voor een ZZP-er ligt dat nog ingewikkelder. Een belangrijke tip; zet altijd telefoonnummer bij de gemaakte afspraken zodat klanten geïnformeerd kunnen worden en zorg dat iemand weet hoe er toegang tot je digitale systeem verschaft kan worden. Je weet maar nooit.

Als je toch gaat opruimen en archiveren richting de feestdagen, kijk dan eens of je alvast kleine stappen hierin kunt zetten.

Succes.

Claudy

opruimen in de lente

Gezond boerenverstand

Van alle kanten hoor ik advies over hoe je jezelf kunt beschermen in de huidige drukke en vaak overvolle wereld. Van handige apps, digitale tools tot papieren planners en koptelefoons. Om maar overzicht te krijgen (en als het even kan te houden) en om vooral af te maken wat je voorgenomen had te doen. Je schuift wat spullen en stapels aan de kant en gaat vol goede moed aan de slag.

Het is eigenlijk best grappig hoe wij steeds dingen weten te verzinnen op problemen die we eerst zelf min of meer in het leven hebben geroepen. Zoals in de wegwerp-maatschappij waar we ons de afgelopen 25 jaar tegoed hebben gedaan aan spullen, veel spullen. In het digitale tijdperk en de onbeperkte mogelijkheden van altijd maar online zijn zoeken we nu naarstig naar momenten waar we letterlijk even af kunnen schakelen. Spelletjes op de Ipad zijn een zegen voor ouders die hun kinderen even zoet willen houden zodat ze zelf even wat tijd hebben om hun mails te beantwoorden of social media te checken.

En nu komen we er stukje bij beetje achter dat het misschien beter is als we het anders doen. Aan alle kanten wordt er gehamerd op duurzaam en milieuvriendelijk. We zien liever dat kinderen vaker buiten spelen of sporten. Omdat persoonlijk contact maken lastig is met een mobiel apparaat er – letterlijk! – tussen, ontstaat door datzelfde apparaat een boel irritatie. Daarom komen er vaker regels over waar we nog wel of niet mogen bellen. En er komen telkens nieuwe tools om ervoor te zorgen dat je apps bijvoorbeeld uitgeschakeld worden. Zodat je geconcentreerd kunt werken zonder afleiding. En wil je even rust? Dan kies je voor een stilte coupé van de NS of je gaat voor een wandeling in de natuur. Oh, en ik vergeet het bijna; al die spullen waar we ons de afgelopen decennia tegoed aan hebben gedaan! Gelukkig start er regelmatig wel ergens een challenge ont-spullen en zijn er veel initiatieven om je spullen een 2e leven te geven.

Mijn vraag is: hadden we dit niet allemaal kunnen voorkomen?

Bij het aanschaffen van spullen kun je je telkens afvragen of je het wel echt nodig hebt en of je het gaat gebruiken. Denk even aan alle overbodige keukenspullen en hulpjes die nu plek innemen in je keukenkastjes. Een mobiele telefoon is echt wel handig maar moet je werkelijk altijd en overal bereikbaar zijn? En wat is er mis met gewoon praten met elkaar, elkaar in de ogen te kijken en echt te luisteren? Afleiding was er altijd al. Maar durf dan te kiezen voor iets en houd je aan je afspraak. Dat geldt ook voor een taak die je met jezelf afspreekt. Laat kinderen lekker buiten spelen en maak afspraken over gebruik van een tablet. Maak er een gewoonte van om dagelijks wat op te ruimen. Dan word je je bewust van je spullen en durf je makkelijker te besluiten om dingen weg te doen en voortaan selectiever aan te schaffen.

Allemaal heel eenvoudig dus. Gewoon je gezond boerenverstand gebruiken. Ik zeg doen.

Zonnige groet,

Claudy

opruimen in de lente

Opruimmotivator

Sinds zes jaar sta ik ook bekend als dé Opruimmotivator en schrijf ik regelmatig een blog. Het gaat vaak over opruimen in de breedste zin van het woord en het delen van eigen ervaringen. Ik koos voor deze titel omdat ik kennelijk als een aanjager word gezien en ik een Nederlandse titel prefereer. Zodra iemand met mij een afspraak in de agenda heeft staan komt die persoon eigenlijk al in actie. Op deze wijze weet ik als vanzelf mensen te enthousiasmeren en te motiveren om heel eenvoudig te gaan opruimen en dus aan de slag te gaan voordat ik er ben. Geweldig! Zo simpel kan het dus zijn.

Samen met vele andere Professional Organizers promoten wij het nut van ordenen, plannen en opruimen. Ieder doet dit op zijn eigen manier en vaak ook voor een gekozen doelgroep. Tijdens een inspirerende sessie met Paul Kruijssen heb ik mijn identiteit weer eens onder de loep genomen. Klopt het allemaal nog? Daarbij werden lastige en spiegelende vragen gesteld die leiden tot nadenken. Wat doe ik allemaal? Hoe doe ik dat? En dan de hamvraag: Waarom doe ik dit? Het antwoord op die laatste vraag is bedoeld om me te onderscheiden van de rest. Wat is mijn passie oftewel wat is de reden waarom ik dit allemaal doe? En die gaat natuurlijk verder dan een beetje opruimen en organiseren.

Een lijstje maken met alle dingen die ik doe is nog niet zo ingewikkeld. Belangrijk is om te weten of ze matchen met de waarom vraag. Hoe ik de dingen aanpak is een verlengstuk van de wat vraag. Maar ook dat zet me verder aan het denken. Want welk concept of handelswijze steekt er achter al die activiteiten? En gaandeweg is vooral die waarom vraag blijven hangen omdat ik daar niet heel concreet het antwoord op kon geven. Omschrijven lukte gelukkig wel.

Hierbij nog eens een poging: Ik help anderen om uit vaste patronen te komen door nieuwe ritmes aan te brengen. Door met hen aan de slag of in gesprek te gaan of door mijn ervaringen te delen via lezingen en teksten. Het zogenaamde feest der herkenning. Omdat met Rust Ritme Ruimte en Reinheid (4xR) helderheid komt in ieders chaos. Met mijn frisse blik en op mijn gevoel kan ik een snelle scan maken en direct inhaken op de hulpvraag en kan de ander snel aan de slag. Dus; het empoweren van mensen op gebied van keuzestress vs. stressmanagement.

Het is een mooi begin van het antwoord op de waarom vraag. Ik ben heel benieuwd hoe anderen hierover denken. En dan vooral natuurlijk de mensen waarvoor of waarmee ik gewerkt heb. Alle input is welkom om mijn identiteit verder aan te scherpen.

Puur Structuur, voor orde op zaken

Zonnige groet,

Claudy

HSP bevestiging vanuit de wetenschap

Onlangs las ik via social media het blog van Barbera Schouten. Daar las ik het volgende: ‘Professor Elke van Hoof (Vrije Universiteit Brussel) heeft op basis van wetenschappelijk onderzoek aangetoond dat hooggevoelige personen de wereld op een andere manier ervaren dan andere mensen’. Taadaa! Eindelijk is daar een onderbouwend bewijs. Ook zegt ze: “Wat we zien, is dat de hersenen van HSP’ers onder de MRI-scanner bij een bepaalde opdracht in meer gebieden in de hersenen oplichten dan die van de niet-HSP’ers. Dat noemen we diepgaande verwerking. HSP’ers denken dus niet zoals niet-HSP’ers. Hun hersenen functioneren anders. Hoogsensitieve mensen krijgen daardoor vaak te horen dat ze de dingen te complex maken, dat ze veel te ver gaan met hun interpretaties. Vaak voelen ze zich daardoor ‘raar’”. En dat zijn ze natuurlijk niet. HSP-ers zijn gevoeliger voor allerlei soorten prikkels omdat de hersenen alles ongefilterd laten binnenkomen. Vandaar het vaak overweldigende effect van soms iets kleins in de ogen van een niet HSP-er. Dat kan van alles zijn op gebied van reuk, gehoor, tast,zien of gevoel. En dat vertaalt zich dan weer ergens fysiek in het lijf. Zo werd ik zelf afgelopen weken opnieuw geconfronteerd met mijn triggerpoint van pijn en ellende in mijn kaak en van mijn gebit. Ik schreef er al eerder over. Na het herstel van de pijn en de druk die in september de boventoon voerde is er in de tussentijd eerst een noodkroon en daarna de definitieve kroon geplaatst op een implantaat. Daarbij is al ander (flexibeler) materiaal gekozen. Na het plaatsen van de definitieve kroon begon de ellende van druk heel voorzichtig stukje bij beetje toe te nemen. Een regelmatig bezoek aan de fysiotherapie bracht eerst nog verlichting, later had ik daar slechts 2 dagen profijt van. En er kwam speling op de kroon. Eenmaal bij de tandarts in de stoel zou de kroon steviger vastgedraaid worden maar ik gaf aan dat er iets niet goed zat, afgaande op de signalen uit mijn nek, hals, kaak en hoofd. Daarom werd de kroon er afgehaald. Na inspectie bleek er iets niet helemaal in orde te zijn, dus moest de kroon terug naar het lab. Eerst baalde ik daarvan maar binnen het uur was ik vooral opgelucht. Ik voelde veel minder druk en de ergste pijn en stramheid verdween. Daarom koos ik voor een week hersteltijd alvorens de kroon werd teruggeplaatst. Maar dat terugplaatsen bleek niet eenvoudig. Eerst paste de kroon niet en daarna kreeg ik het gevoel dat er een schroef scheef werd ingedraaid. Al die keren had het nooit pijn gedaan en nu kon ik maar één ding roepen; ‘stop!’. Een foto liet zien dat alles er keurig uitzag maar kennelijk was er ook iets niet naar tevredenheid van de tandarts. Iemand uit het lab werd erbij geroepen of mee te kijken en de tandarts paste direct zelf de hoogte aan en keurde verder de kroon af. Ik was allang blij dat er niets op hoefde nu alles in mijn mond weer op scherp was gezet. Deze (pijn)prikkels zorgden ervoor dat ik weer een paar dagen van slag was met allerlei naweeën. Morgen staat de afspraak voor het terugplaatsen van de kroon. Ik zit er niet echt op te wachten. Ja, het ziet er allemaal een stuk fraaier uit met een kroon. Maar of dit uiteindelijk voor mij zonder gevolgen blijft moet ik nog zien. Van harte hoop ik dat de tandarts de meeste prikkels op voorhand kan wegnemen. Het lastige is en blijft, hij kan niet voelen wat ik voel, niet op dat moment en niet de dagen en weken daarna. Het is zo moeilijk om uit te leggen. Daarom is het heel fijn te weten dat er serieus naar dit onderwerp gekeken wordt en wetenschappelijk onderzoek naar wordt gedaan. Een hart onder de riem voor alle fijngevoeligen onder ons. Zodat we juist trots en blij kunnen zijn met dit aanwezige talent. De kunst is en blijft om dit te boventoon te laten voeren ondanks de soms behoorlijk aanwezige ongemakken. En bewijs uit wetenschappelijk onderzoek steunt ons daarbij. Zonnige groet, Claudy

HSP is niet uit te leggen

Maandagochtend 08.15 uur. Net terug van de tandarts waar ik altijd met lood in mijn schoenen heen ga. Nu was ik zo blij dat ik voor aanvang van de praktijk mocht komen en dat de druk op mijn hoofd is weggenomen. Ik kan het wel uitschreeuwen van geluk. Weg met die onverklaarbare heftige lichamelijke klachten. Rationeel en tandheelkundig zijn de gevolgen van de ingreep die bij mij had plaatsgevonden niet te rijmen. En ga dan maar eens uitleggen hoe jij je voelt, wat voor een impact iets kleins voor jouw welzijn heeft. En niet te vergeten op je hele doen en laten, want normaal functioneren, lukt niet meer. Het is niet te doen, daar kwam ik opnieuw achter. Je kunt sterk zijn en je verhaal doen, smeken om iets te doen wat tegen de behandeling ingaat. Onbegrip wordt onderdeel van de behandelkamer. Je bent een lastige patiënt- je kunt bijna ruiken dat dit gedacht wordt. En de opmerkingen als; “dit komt nooit voor, wel heel bijzonder en dit is eigenlijk de enige oplossing en het heeft tijd nodig”, maken het er niet eenvoudiger op. Toch nam ik de regie in eigen hand en liet 2 zeer vakkundig en net geplaatste brackets met een veertje weghalen. De noodkroon kon verder worden aangedraaid en druk is er af. Wat ben ik mijn tandarts dankbaar dat hij toch wilde luisteren, hij mij de ruimte gaf om eerst m’n hele wezen te laten herstellen van die nare lichamelijke klachten. Geduld is toch maar mooi een schone zaak. Als je spreekt over hoog-gevoelig zijn dan is dat tegenwoordig niet vreemd. Maar er wordt ook wel luchtig over gedaan. “Oh ja, met heel veel mensen, ja dat zal voor jou dan inderdaad wel heftig zijn”. Of er wordt juist heel erg de nadruk gelegd op de mooie kant van een hoog-gevoelig persoon. “Wat fijn dat jij alles zo goed aan kunt voelen en daar dan naar kunt handelen”. Ja, aan me hoela. Pas als het menens is komt het er op aan. Dan moet je niet zwak ziek of misselijk zijn, je moet vastberaden en beslagen ten ijs komen om je verhaal te doen. Iets ongeloofwaardigs geloofwaardig maken, is echt een hele kluif. Want als je hoog-gevoelig bent komen prikkels waar het lijf aan bloot gesteld wordt, ongecensureerd binnen. En die kunnen ook niet zomaar verwerkt worden. Wanneer je hoog-gevoelig bent, is je zenuwstelsel namelijk gevoeliger dan gemiddeld. Zintuiglijke externe prikkels en indrukken, zoals harde geluiden of pijn, komen sterker binnen. Maar ook interne prikkels, prikkels die ontsproten zijn aan de gedachtewereld, maken meer indruk. Zo zal een Hoog Sensitief Persoon sneller overvoerd raken door mooie muziek of nog lang piekeren na een boze opmerking. De mate waarin is voor ieder individu verschillend. Even terug naar mijn verhaal over tanden, kiezen, kaken en aangezichtspijnen. Ik zal je de details van mijn persoonlijke relaas over de afgelopen 13 jaar besparen. Een paar keer heb ik een deja vu ervaren wat betreft de heftige lichamelijke klachten als reacties op de diverse ingrepen. De ingrepen varieerden. De reacties van mijn lijf hierop zijn weliswaar verschillend maar inmiddels in basis herkenbaar en gelijkwaardig. Afgelopen week moest er een ogenschijnlijk klein vakkundig klusje zonder verdoving plaatsvinden. Op weg naar wederopbouw. Zo gezegd zo gedaan. En toen ging het mis. De ruwe materialen zorgden voor open wondjes in de wang en de geplaatste brackets zorgden voor een druk op mijn hoofd en een naar gevoel in de hele linkerkant van mijn lichaam. Eerst dacht ik nog dat het aan de wondjes lag. Die werden alsnog behandeld en ruw materiaal werd beschermd. Dat werkte in eerste instantie verlichtend. Maar een dag later bleek dat de andere lichamelijke klachten eerder erger werden dan minder. Druk op mijn hoofd en kaak, stijve nek, misselijk, des georiënteerd, geen eetlust, pijnlijke hals, veel hartkloppingen, etc. Pijnstillers hielpen minimaal. En natuurlijk speelde zich dit allemaal af in het weekend. Alle privé afspraken uiteindelijk geannuleerd. Ik durfde niet eens meer in de auto te stappen zo instabiel was ik. Vanwege korte lijntjes met de tandarts heb ik hem aan de telefoon gehad. Hij probeerde me gerust te stellen en stelde voor om maandag als eerste te komen. Ik kon maar 1 ding bedenken, “haal alles eruit en wel nu”. Maar hij wilde toch liever de ingezette behandeling niet stoppen. Wat ik vanwege zijn professie wel kan begrijpen. Maar we zouden wel zien. Dus daar zat ik vanochtend, misselijk en naar in een lege wachtkamer in afwachting van… 15 minuten later sta ik weer buiten. Opgelucht en wel. Mijn linkerkant voelt nog steeds doof maar de druk is weg. Dat betekent dat mijn lijf nu kan en mag gaan herstellen. Door rust te nemen en lief voor mezelf te zijn. Deze hele nare ervaring wil ik achter me laten, alles wat er over gezegd is niet mijn gedachtegang laten beheersen. Het is zoals het is. Ik ben wie ik ben. Ook deze ervaring helpt mij om verder te groeien in mijn hoog-gevoeligheid. En draagt bij aan een verdere acceptatie. In een goede periode is die acceptatie er volledig, maar als alles op de schop gaat is die acceptatie ver te zoeken. Terwijl die juist dan zo nodig is. Heus je stelt je niet aan, je lijf gaat met je aan de haal. De lichamelijke klachten voeren de boventoon. Je verliest de controle. Het enige wat houvast geeft is te weten en te beseffen wie je bent. Zonder te oordelen. Heel eenvoudig, je mag er zijn zoals je bent. Claudy

Extreme reacties omgevingsfactoren

Door schade en schande ben ik wijzer geworden. Ik weet dat ik hooggevoelig ben en dat ik kan rekenen op extreme reacties door invloed van bijvoorbeeld voeding, medicatie, medische behandelingen en sfeer. Soms kan ik de heftigheid van de reactie iets voorblijven door me voor te bereiden. Maar soms lukt dat niet, omdat die extreme reacties zich ook wel eens na een paar uur of dagen laten zien. En dan is het lastiger om de oorzaak van extreme moeheid, spier- en gewrichtspijnen, hoofdpijn en zelfs hartkloppingen te herleiden. Een HSP (Hoog Sensitief Persoon) herken je niet aan de buitenkant en erover vertellen aan anderen die geen idee hebben wat het is of hoe het voelt maakt dat je je al snel alleen voelt. Helemaal als je ineens wordt overvallen door een prikkel die je niet zag aankomen. Zo ben ik regelmatig te vinden op de tribune van mijn favoriete voetbalclub. De sfeer in een stadion is geweldig, zeker als er gewonnen wordt. Ik ken er veel mensen, heb een vaste plek naast mijn vriendin met wie ik al jaren de thuiswedstrijden bezoek. Steeds vaker merk ik dat zodra ik op de tribune zit ik me naar ga voelen. En dat houd ik dan voor mezelf. Ik word wiebelig, soms wat duizelig en alles komt op me af. En dat werkt nog een aantal uren en soms een of twee dagen door. Door al die lichamelijke sensaties wordt het voor mij meer een overleven tijdens de wedstrijd dan dat ik ervan kan genieten. En vraag me af of ik nog wel dergelijke situaties op moet zoeken. Een ander voorbeeld wil ik je ook niet onthouden. Ik bezocht samen met een klant een kantoorinrichter. We kregen een rondleiding door een prachtige showroom waarin alle nieuwe manieren van werken werden getoond. Met allerlei combinaties van vormen, kleuren en materialen. En ineens stond ik in een ruimte die er heel mooi uit zag, met een groene wand van mos, prachtige stoelen en conferentie tafel, LED verlichting die je qua kleur kon variëren, doorzichtige wanden en een hele drukke vloerbedekking. Op het moment dat ik daar binnenstapte gebeurde het. Ik kan mijn gevoel het beste omschrijven als de voorfase van zeeziek worden. Dat is misschien voor meer mensen te begrijpen. Ik meldde dat ik heel naar werd in die ruimte, helemaal toen er even met licht gespeeld werd. Ik kreeg een blik van “dit heb ik nog nooit gehoord”, die ik inmiddels wel herken. Ik ben heel snel uit die ruimte gestapt om weer snel te kunnen aarden. Na dit voorval besefte ik ineens nog meer hoe extreem gevoelig ik kennelijk ben. En tegelijkertijd vraag ik me af, hoeveel mensen zouden hier ook last van hebben? Misschien voel jij je sinds een interne verbouwing continue naar of heb je last van hoofdpijn of benauwdheid. Je bedenkt het misschien niet, maar als je een vorm van HSP hebt zou het wel eens aan dit soort prikkels kunnen liggen. En met name voor al deze fijngevoelige personen wil ik een sparringpartner zijn, ze helpen met het creëren van een stabiele en plezierige werkomgeving. Tijdens het uitvoeren van mijn werk kom ik als organizer vaak op plekken terecht waar complete chaos is. Zelfs als die niet zichtbaar is kan ik de chaos wel voelen. Dat gegeven probeer ik juist positief te benutten zodat mijn klanten extra baat hebben bij mijn hulp. Omdat ik lijfelijk soms last heb van die extreme reacties, is dit voor mij een extra reden om me meer te gaan richten op het online coachen door het toepassen van Mindful Analysis. Een mooie methodiek, al schrijvend via e-mail komt de ander na een week tot zelf-inzichten om vervolgens tot uitvoering over te gaan. Daarover vertel ik een andere keer meer. Op mijn website vind je al de nodige informatie. Ben jij ook zo hooggevoelig? Herken je misschien iets van bovenstaande situaties of heb je een andere ervaring die je wilt delen? Ik luister graag Zonnige groet, Claudy

Mindful Analysis dag 7

Loslaten en een dagje bijkomen was nodig, broodnodig. Want de voorgaande nacht bood weinig rust. Eerst wilde de slaap niet vatten en toen werd ik ook nog eens heel vroeg wakker, rond een uurtje of vier. En maar nadenken, want mijn gedachtestroom kon ik niet loslaten of stopzetten. En oh, wat voelde ik me somber of ik heel hard had gehuild om iets of iemand die ik heb verloren. Zenuwachtig om wat er komen gaat, iets staat er te gebeuren. Maar wat? Slecht nieuws? Ik voel van alles maar kan er geen woorden aan geven. Ondanks de aanwezigheid van laptop, mobiel en met de nabijheid van social media lukte het om eindelijk meer los te laten, het niets doen toe te laten. Lekker te luieren op het strand en volop te genieten van de zon en de zee. De kinderen vermaken zichzelf, wat een verademing. Manlief luiert lekker mee. Het ultieme loslaten. Okay, er was nog een zakelijke afspraak (dat hoort eigenlijk niet tijdens de vakantie) maar dat gaf me juist weer wat houvast. Een coachgesprek werkt altijd twee kanten op, daarom houd ik ook zo van het vak. Een belangrijk onderdeel van mijn professional organizing en stress counseling. Naast de roman die ik uitlas ben ik begonnen aan het boek PUUR hooggevoelig van Jolijn Hendriks. Hier en daar had ik al wat bladzijden gelezen en nu koos ik doelbewust voor het hoofdstuk Hooggevoeligheid en relaties. Hierin wordt over intimiteit in de breedste zin des woord geschreven. Uiteraard veel herkenbare woorden en ervaringen maar toen ik de volgende regels las vielen er weer allerlei puzzelstukjes op z’n plaatst. “Intimiteit wordt lastig voor HSP wanneer ze in hun verwachtingen teleurgesteld worden. Dan trekken ze zich terug vanuit zelfbescherming en worden ze afstandelijk. Ook als er een teveel aan indrukken of bezigheden is kan de HSP moeite hebben met intimiteit. Dan kunnen ze ineens afstand creëren, wat zo haaks staat op het gedrag dat ze meestal vertonen. Sommige cursisten gaven aan snauwerig te worden en geïrriteerd omdat ze een agitatie in zichzelf voelden vanuit een teveel aan prikkels, en dan de ander die dicht bij hen probeerde te zijn in spreken of doen vaker van zich af duwden door kort en niet meer zo vriendelijk te reageren. Het lijkt een paradox te zijn in de hooggevoelige mens, maar het kan dus beide bestaan: enerzijds  de sterke behoefte aan een echte hartsverbinding en tegelijk soms de behoefte daar even van weg te zijn, omdat er een teveel is, waardoor de indrukken niet meer kunnen worden verwerkt. De verschillende uiterlijke verschijningen van de HSP kunnen verwarrend werken: het ene moment een sociaal en betrokken persoon en het volgende ogenblik iemand met blikvernauwing die kort en ietwat kortaf reageert. Ook hier kan het helpen jezelf zo te zien en bewustzijn te hebben, zodat het voor jezelf en de anderen beter te begrijpen is wanneer je anders dan gewoon reageert.” “Bij het omgaan met teleurstellingen, als het gaat om je te verbinden, zou het je kunnen helpen te zien dat niet iedereen zich op dezelfde wijze wenst te verbinden en dat wat jij normaal vindt niet voor een ander hoeft te gelden .Het is jammer wanneer je je uit teleurstelling over de ander terugtrekt en je kwaliteit van ‘voluit zijn’ verliest of achterhoudt.” “Ik hoor in mijn cursus vaak van hooggevoelige mensen dat zij zich hebben teruggetrokken vanuit teleurstelling in mensen. Ook vanuit onrecht. Want hooggevoelige mensen hebben ook een enorm rechtvaardigheidsgevoel.” Oh ja, joepie ik ben hooggevoelig. Dat wist ik natuurlijk al wel maar ik had dit gedrag daar nog niet eerder aan gelinkt. Maar het is heel herkenbaar voor mij. Want dit gedrag vertoon ik niet de afgelopen 10-12 jaar maar eigenlijk al zolang ik weet. Vanuit die teleurstelling, in mensen en omstandigheden, en niet wetende hoeveel invloed prikkels e.d. op mij hebben. De intensiteit van prikkels is altijd heftig geweest. En aan teleurstellingen geen gebrek. Dit is echt een openbaring voor me. Hoe slecht ik me in een dergelijke situatie ook kan voelen, nu overheerst opluchting en blijdschap. Ik heb ‘het spook’ wat in mij huist weer verder ontmanteld. Dat is fijn, want daarmee kan ik weer een volgende stap zetten. Te beginnen om aan mijn dochter uit te leggen dat het dus niets te maken heeft met anderen wel of niet aardig vinden. Want zo zou je het uit kunnen leggen. Maar dat is het echt niet, want in basis vind ik iedereen aardig. Alleen mijn gevoel geeft andere signalen over die anderen, signalen die anderen niet kunnen zien of voelen, maar zich dan uiten in mijn gedrag en ook in mijn lijf. En als er dan ook nog sprake is van een enorme teleurstelling, ik me niet gezien of gehoord voel, is de ellende compleet. Nu dus nog leren om dit op een of andere manier bespreekbaar te maken en het een beetje loslaten. Zal ook wel makkelijker klinken dan het is…. Claudy

Mindful Analysis dag 5

Weer onzichtbaar en we zijn pas vier dagen verder. Ergens zag ik het aankomen. Ook al heb ik het nog zo geprobeerd; me open te stellen, oprecht belangstelling te tonen en getracht een onderdeel te zijn van het geheel. In het begin ging het nog, eigenlijk vrij vanzelf. Maar langzaam trok er een soort donker harnas om me heen. Dat klinkt beschermend maar het voelt heel zwaar en beklemmend. Het is verstikkend, ik wil steeds van me afbijten, zeggen wat ik vind en voel, maar mijn keel wordt dichtgeknepen. Er is toch niemand geïnteresseerd, dus laat maar. Ik ben onzichtbaar voor de anderen kennelijk, want er wordt vrij eenvoudig langs mij heen gecommuniceerd. Een oppervlakkige vraag of opmerking lukt nog net maar echte belangstelling is er niet. Waarom ben ik hier? Dit zou leuk en gezellig moeten of kunnen zijn. Het voelt verre van dat. Letterlijk en figuurlijk ben en voel ik me het vijfde wiel aan de wagen. Totaal onzichtbaar in het gezelschap. Ik ging er nog zo vanuit dat de tijd het lichter zou maken, dat het allemaal wel minder zou worden, anders ook. Helaas werkt het kennelijk zo niet. Eigenlijk wordt het alsmaar venijniger. Eens moet het toch doorbroken worden, zal ik uit moeten spreken hoe ik me voel, wat het allemaal met me doet. Vooral voor mijn eigen gemoedsrust en welzijn, want ik vrees dat het voor de anderen nog wel eens anders uit kan pakken. Geen idee wat het dan teweegbrengt. "Joehoe, zien jullie mij, of ben ik nog onzichtbaar?" Er zit iets in mij wat er voor zorgt dat dit me gebeurt. Met man en macht probeer ik het te controleren en te beheersen, tevergeefs. Ik vraag me steeds af wat dat iets toch is. Is het een karaktertrek, een slecht geweten, een gevoelsmatige reactie of een nare eigenschap? Ik haat mezelf vooral als ik er diep in ben weggezakt. Ik zie dan geen mooie of leuke dingen meer, alles wordt ondergedompeld in somberheid. En het is net of dat overal een donkere deken overheen ligt. Mijn innerlijk vuur is dan volledig gedoofd. Er is dan geen contact meer met mezelf. Mijn krachtige aarde bron is onbereikbaar geworden. Er is innerlijke passie nodig om daar te komen maar weet die dan niet te raken. Mijn doen en laten ingegeven door de situatie raken niet de juiste snaar in mij waardoor alles zwaar en negatief voelt. Als ik het zo opschrijf klinkt het bijna depressief. Toch is het dat niet. Ik weet dat ik niet zo ben als ik bij mezelf blijf en me niet van mijn pad laat leiden. Er zijn situaties en omstandigheden waarbij ik dat wel doe, bewust en onbewust, waardoor sommigen me niet anders kennen en me waarschijnlijk negatief, teruggetrokken, stil en ongezellig vinden. Als het me gebeurt voelt het naar, iets wat ik eigenlijk niet wil maar waar ik geen grip op heb. Er is een tijd geweest dat ik niet anders was dan zo. In een soort keurslijf, een ander mens in een andere omstandigheid die jaren heeft geduurd. Dus ook bekend, een vertrouwd terrein voor me. Maar zo wil ik juist niet meer zijn, ook niet af en toe. Want dat betekent niet veel goeds voor mijn lijf en leden. Ik wil niet weer ziek worden. Ik wil me juist goed voelen, frank en vrij. Zodat ik volop kan genieten. Maar wat daar dan precies voor nodig is, is me helaas nog niet helemaal duidelijk. Maar zichtbaar worden in plaats van onzichtbaar zijn is vast en zeker helpend in dat proces. Trouw blijven aan mezelf is kiezen voor mezelf. Luisteren naar mijn bron, mijn intuïtie, mijn passie volgen. Maar dat voelt allemaal te egoïstisch en past vaak niet in het dagelijks leven, lees de praktijk. Hier is zeker nog werk aan de winkel….. Claudy  

Mindful Analysis dag 1

Iets heeft mij gister diep geraakt, iets wat ik niet kan vatten, waar ik niet de vinger op kan leggen, en waar ik moeilijk woorden voor kan vinden. Ik voel me niet gezien en niet gehoord. Dat maakt me boos en verdrietig. Heel heftig kwam het gevoel binnen van stikken, benauwd zijn. Het enige wat in me opkwam was ‘ik wil, nee ik moet hier weg’. Gevangen. Met open ogen ben ik in een soort val gelopen. Ik wist het, gevoelsmatig. Er hangt iets in de lucht wat stukje bij beetje groter wordt. Misschien heel geleidelijk waardoor niemand het in de gaten heeft. En ik voelde het wel, maar liet het gebeuren, omwille van geen ophef veroorzaken. Want ik zie spoken, moet altijd roet in het eten gooien, zie dingen die (er nog lang) niet zijn. En krijg daarom steevast te horen; ‘kind zet je er overheen, stel je niet aan, pas je aan en doe normaal’. Ja, dat heb ik heel lang gedaan met grote gevolgen voor mijn lijf en leven. Gedwongen aanpassen is telkens een beetje sterven. Natuurlijk wil ik erbij horen, maar hoe ik ook mijn best doe, dat doe ik niet. Ik word niet gezien of gehoord. Ik kan mijn af-gescheidenheid voelen tot in elke vezel. In kleine en grote groepen en het allerergste soms ook in een veilige (t)huissituatie. Zo ook in de ouderlijke thuissituatie. Ik voel me dan niet gezien en niet gehoord. Een thema dat als een rode draad door mijn leven loopt. Ik zou zo graag gewoon willen zijn zoals ik ben, zonder me onzichtbaar te maken en volledig in mezelf te keren. Want als het moet cijfer ik mezelf volledig weg en dat lukte altijd wonderwel. Maar nu, na het verstrijken van de jaren en mijn innerlijk groeiproces, blijkt dat als dit thema opnieuw wordt aangeraakt, de uitwerking zo heftig is dat ik er niet omheen kan. Onmacht, tranen en eenzaamheid. Het gebeurt gewoon, ik kan het niet meer stoppen of onder controle houden. Dan wil ik terug naar mijn veilig plekje, ergens ver van hier. Om even tot rust te komen om mezelf weer terug te vinden. Zodat ik ook in het dagelijks leven kan zijn zoals ik ben en van daaruit verbinding kan maken met mensen en zaken die ertoe doen. Liefdevol handelen vanuit mijn gevoel, met passie de dingen kunnen doen, groot en klein. Dat klinkt heel eenvoudig en vanzelfsprekend en dat is het eigenlijk ook. Maar te vaak raak ik nog uit mijn evenwicht. Vooral als mijn ziel wordt geraakt, hoe klein die speldenprik ook is. Gewoon omdat ik niet gezien of gehoord word. Het wassen van de ziel kan door tranen. Maar de komende weken laat ik de zee en de wind dit werk doen. Het loslaten van ballast en het evenwicht weer herstellen vanuit een liefdevol nest waar ik vaak zonder woorden wel word gehoord en gezien. Claudy

Pin It on Pinterest

Shares
Share This