Herkenbaar? Je kijkt uit naar een heerlijk weekend met gezellige afspraken maar eindigt met een lege batterij? Terwijl je ook probeert de juiste maatregelen te treffen om in balans te blijven.
Zo verging het mij onlangs. Redelijk ontspannen ging ik het weekend in, maar gaandeweg raakte ik meer en meer overprikkeld en was ik hyperalert.
Avondprogramma
Na een rustige vrijdag met voldoende tijd voor mantelzorg, had ik in de avond een ingelaste bijeenkomst ter voorbereiding op een event. Vanwege deze lastminute-actie wist ik dat ik in mijn eigen valkuil stapte en ontstond er een energielek. De bijeenkomst duurde voor mij te lang. Ik zat in een spagaat; ik wilde loyaal zijn aan het team, maar ook op tijd naar huis omdat dochterlief na een week weg weer thuis was. De batterij liep dus leeg in plaats van vol.
Aan blijven staan
Eenmaal thuis onderuit op de bank met kop kamillethee en kletsend met mijn dochter hoopte ik weer wat op te laden. Maar mijn hoofd bleef ‘aan’ en ik was moe. Dat ging door toen ik naar bed ging. Het duurde eindeloos voordat de slaap kwam. De nacht was te kort en niet echt ontspannend. De wekker ging vroeg vanwege een gepland vriendinnen-uitstapje. Om de dag rustig te beginnen nam ik wel voldoende tijd voor mijn ochtendritueel.
Alles tegelijk opmerken
Daarna begon mijn reis: eerst lopend naar het station en na 1,5 uur stond ik op Utrecht Centraal. Drukte alom. Voordat mijn vriendinnen arriveerden nam ik een oplaadmoment met een havercappuccino. We hadden elkaar al even niet gezien dus was er genoeg bij te praten tijdens de koffie en lunch. Hoe leuk ook, er lekte opnieuw veel energie weg. Ik kon me slecht concentreren op de gesprekken, werd continu afgeleid door alles om ons heen, het eten viel slecht waardoor ik last kreeg van maag- en darmkrampen, voelde me niet aanwezig en het slenteren was extra vermoeiend. Kortom: ik was er niet bij en werd alsmaar beroerder.
Alles voelt als te veel
Na een innerlijke strijd meldde dat ik beter naar huis kon gaan. Ik voelde me een spelbreker eerste klas, maar ik moest mezelf in bescherming nemen, ook in verband met de terugreis. Door de mensenmassa liep ik naar het station, waar ik op een winderig perron wachtte op de trein. De vele etensgeuren hielpen niet echt en mijn hoofd bleef opnieuw aanstaan.
Behoefte aan stilte
Thuis kroop ik met een kruik onder een deken op de bank. Ik wilde niks meer en was doodmoe. Totaal overprikkeld. Ik verkeerde al in een soort alarmfase.
Gelukkig knapte ik iets op van een nacht goed door- en uitslapen. De zondag startte fijn: op het gemak ontbijten met het gezin en daarna in een warm bad voor extra ontspanning. Want: ’s middags stond een wedstrijd in een voetbalstadion op het programma.
Overal ge-flits
Tussen de buien door zochten we onze plekken op en zagen hoe het stadion volliep. Voetbal is tegenwoordig doorspekt van commercie. Dus nu zie je niet alleen reclameborden, maar ook allerlei LED-boardings en -schermen. Niet één rij maar een aantal onder elkaar. Want er moet steeds iets nieuws zijn, flitsend en aandacht vragend; anders valt het niet op. Nou, dat ge-flits valt meer dan op en is behoorlijk irritant. Zeker als je hoogsensitief of prikkelgevoelig bent.
Herstelkracht
Het spel op het veld hield me in het hier en nu. Maar het is moeilijk hoor, focussen terwijl alle zintuigen op scherp staan!
Thuis wachtte er nog een huishoudelijk klusje. En het weekend eindigde met een bordje op schoot voor de buis, kijkend naar een slow-tv-misdaadserie. Dat werkt voor mij supergoed, want ik mag dan van mezelf ontspannen en hoef niks meer).
En dan… val ik steevast in slaap. En slapen, zo weet ik, is mijn grootste herstelkracht!