Heb jij dat ook wel eens? Dat je uitkijkt naar een heerlijk weekend met gezellige afspraken, maar dat eindigt met een lege batterij? Terwijl je ook probeert de juiste maatregelen te treffen om in balans te blijven.
Zo verging het mij onlangs. Redelijk ontspannen ging ik het weekend in, maar gaandeweg raakte ik meer en meer overprikkeld en over alert. Hoe dat ging?
Avondprogramma
Na een rustige vrijdag met tijd voor mantelzorg, was er in de avond een ingelaste bijeenkomst ter voorbereiding van een event. Zo’n event waar je blij van wordt, maar waarvan de voorbereiding het nodige vergt. Vanwege deze lastminute-actie wist ik dat ik in mijn eigen valkuil stapte en ontstond er een energielek. Er werd (te) veel gepraat – ook over randzaken die mij niet aangaan. En de bijeenkomst duurde voor mij te lang. Ik zat in een spagaat; wilde loyaal zijn aan het team, maar ook op tijd naar huis omdat dochterlief na een week weg weer thuis was. De batterij liep dus leeg in plaats van vol.
Aan blijven staan
Eenmaal thuis, onderuit op de bank met kop kamillethee en kletsend met mijn dochter, hoopte ik weer wat op te laden. Maar mijn hoofd bleef ‘aan’ terwijl ik moe was. En dat ging door toen ik naar bed ging. Het duurde eindeloos voordat de slaap kwam. De nacht was hierdoor te kort en niet echt ontspannend. Daarnaast ging de wekker vroeg vanwege een gepland vriendinnen-uitstapje. Om de dag zo rustig mogelijk te beginnen nam ik ruim de tijd voor mijn ochtendritueel.
Alles tegelijk opmerken
Daarna liep ik naar het station voor 1,5 durende treinreis naar Utrecht Centraal. Drukte alom daar, ook op zaterdag. Ik nam een kort oplaadmomentje met een havercappuccino voordat mijn vriendinnen arriveerden. We hadden elkaar al even niet gezien dus was er genoeg bij te praten tijdens koffie en lunch. Hoe leuk ook, ik merkte dat er opnieuw veel energie weglekte. Ik kon me slecht concentreren op de gesprekken en werd continu afgeleid door alles om ons heen. Het eten viel slecht waardoor ik last kreeg van mijn maag en darmkrampen, ik voelde me niet aanwezig en slenteren was extra vermoeiend. Ik was er niet bij en werd alsmaar beroerder.
Alles voelt als te veel
Na een innerlijke strijd nam ik de beslissing en meldde dat ik beter naar huis kon gaan. Spelbreker eerste klas, maar ik moest mezelf in bescherming nemen, ook in verband met de terugreis. Ik baande me een weg door de mensenmassa in de stad. En wachtte daarna op een winderig perron op mijn trein. Het plaats zoeken in de drukke wagons, de vele etensgeuren en een hoofd dat opnieuw aan bleef staan – het kostte me kruim!
Behoefte aan stilte
Thuis kroop ik op de bank, onder een dekentje en met een warme kruik. Ik wilde niks meer, was doodmoe en viel telkens in slaap. Totaal overprikkeld.
Maar nu was ik veilig in mijn eigen cocon. Ik verkeerde al in een soort van alarmfase, dat was wel duidelijk.
Gelukkig knapte ik iets op van een nacht goed doorslapen en uitslapen. Mijn zondag begon ik met een slow start: op het gemak ontbijten met gezin en daarna in een warm bad voor extra ontspanning. Want in de middag stond nog het bijwonen van een wedstrijd in een voetbalstadion op het programma.
Voetbalstadion
Tussen de buien door zochten we onze eigen plekken op en zagen hoe het stadion langzaam volliep. Ik kom daar regelmatig dus weet inmiddels wat er allemaal te zien en te horen is. Maar nu bleek het ook voor mij geen gesneden koek. Voetbal is tegenwoordig nog meer doorspekt van commercie. Dus nu zie je niet alleen ouderwetse reclameborden, maar ook allerlei LED-boardings en -schermen. Niet één rij maar een aantal onder elkaar. Immers: er moet steeds iets nieuws zijn, flitsend en aandacht vragend. Nou, ik kan je zeggen, al dat geflits valt méér dan op en is behoorlijk irritant. Zeker als je hoogsensitief of prikkelgevoelig bent.
Herstelkracht
Het enige wat me nog een beetje naar het hier en nu bracht was het spel op het veld. Alleen duurde het wel een uurtje voordat het vermakelijk werd. Moeilijk hoor, je met aandacht focussen terwijl alle zintuigen scherp naar buiten staan afgesteld. Iets met overprikkeling…
Thuis wachtte nog een huishoudelijk klusje. En het weekend eindigde met een bordje op schoot voor de buis, kijkend naar een slow-tv-misdaadserie. Dat werkt voor mij supergoed, want daarbij laat ik alles los. Ik mag dan van mezelf ontspannen, want ik hoef niks meer. En: ik val steevast in slaap. Want slapen, zo weet ik inmiddels, is mijn grootste herstelkracht!
Goed weekend gewenst!
Claudy